Yarın, 26 Nisan, Çernobil'in 40. yılı. 1986'da nükleer enerjinin tarihini değiştiren, 150.000 km² alanı kirleten ve 350.000'den fazla kişinin tahliyesini zorunlu kılan felaket - bugün yeni bir endişe kaynağı kazandı: Ukrayna'daki süregelen askeri çatışma.

İnsanların hala yaşayamadığı yasak bölge, beklenmedik bir şeye dönüştü: yaban hayatı için sığınak. Kurtlar, geyikler, vaşaklar, yaban domuzları ve hatta Przhevalski atları - bir zamanlar neslinin tükenmesi tehlikesiyle karşı karşıya olan bir tür - artık terk edilmiş ormanları ve harabeleri mesken tuttu. Doğa, insanın gittiği yere geri döndü. Ama bu sadece bir iyileşme hikayesi değil.

Artan endişe yeni bir gerçeklikten geliyor: reaktör no. 4'ü örten dev metal yapı olan "sarkofag", askeri çatışma bağlamında yeni risk taşıyor. Greenpeace, acil önlem alınmazsa çevresel sonuçların mümkün olduğu konusunda uyarıyor. Bölgedeki askeri faaliyetler ve zaman zaman radyoaktif parçacıkları havaya salan yangınlar tüm Avrupa'nın güvenliğini sorgulatıyor.

40 yıl sonra, radyasyon sınır tanımıyor - bunu 1986'dan beri biliyoruz. Soru, Avrupa'nın doğru dersleri çıkarıp çıkarmadığı: nükleer tesisler ve aktif çatışma bölgelerinin aynı cümlede yer almaması gerektiği.