Devlet İstatistik Kurumu, bir rahatlama gibi görünen rakamlar açıkladı - ama yalnızca çok geriye bakmazsanız. Haziranda yaşam maliyeti mayısa kıyasla aylık bazda yüzde 0,5 düştü. Gıda ucuzladı ve ilk bakışta cep bir nefes alıyor.

Sorun yıllık tabloda. Geçen yılın aynı ayına kıyasla yaşam maliyeti yüzde 3,4 daha yüksek, perakende fiyatları ise yüzde 3,6 arttı. Başka bir deyişle, aylık düşüş yıllardır süren yükseliş çizgisindeki küçük bir aradan ibaret. Yarım puanlık tek bir düşüş, enflasyonun önceki aylarda yediği parayı geri getirmiyor - yalnızca bu ay zam gelmediği anlamına geliyor.

Yıllık bazda en çok neyin zamlandığına bakıldığında tablo somutlaşıyor. Alkol ve tütün yüzde 9,3'lük artışla başı çekiyor, onu yüzde 6,2 ile ulaşım izliyor. Gıda ve alkolsüz içecekler yüzde 2,5 zamlandı; konut, su, elektrik ve iletişim de neredeyse aynı ölçüde. Mobilya ve ev eşyaları yüzde 4,2 arttı. Yani - insanın yaşamak için almak zorunda olduğu hemen her şey.

Resmi mesaj, enflasyonun yatıştığı yönünde olacak ve istatistiksel olarak haziran için bu doğru. Ama her hafta sepetini dolduran aile istatistiği hissetmez - yirmiyi aşkın ayın zamlarının toplamını hisseder. İktidar aylık bir düşüşle övünürken sormaya değer: neye kıyasla? Fiyatlar bir yılda yüzde on kadar sıçradıktan sonra yarım puan düştüyse, bu bir zafer değil - bir nefes molası. Asıl soru, ardından gerçek bir yatışma mı geleceği, yoksa yukarı doğru yeni bir döngü mü.