Fransa eriyor, hem de gerçek anlamda. 35 bölge kırmızı alarmda - uyarının en yüksek seviyesi - ve sıcaklık nüfusun yaklaşık dörtte üçünü vuruyor. Sıcaklıklar 41 dereceye kadar tırmanıyor, trenler iptal ediliyor, okullar kapanıyor ve şarabın ülkesinde alkol bile yasaklandı.

İşin ciddiyetini en çok anlatan da bu yasak. Geçen yıl yalnızca Paris'te yaklaşık iki milyon kişiyi bir araya getiren geleneksel "Fête de la Musique" müzik festivali sırasında yetkililer, devlet etkinliklerinde alkol servisi yapılmamasını emretti. Gerekçe ahlaki değil, pratik: "acil ve sağlık servislerini rahatlatmak, tıbbi personelin en kırılgan kesimlere odaklanabilmesi için", dedi yetkililer. Bir devlet en büyük yaz festivalinde içkini elinden alıyorsa, işin ciddiye bindiğini anlarsın.

Paris'teki parklar ve bahçeler, insanların biraz serinlik bulabilmesi için bütün gece açık tutuluyor; meteorologlar ise sıcak hava dalgasının ne kadar süreceğini bilmediklerini itiraf ediyor. Belirsizlik neredeyse sıcağın kendisinden beter - sonunu kimsenin görmediği bir şeye hazırlanamazsın.

Ve Fransa 41 derece için olağanüstü hal ilan ederken, Balkanlar'da böyle sıcaklıklarla geçen bir yaz, kimsenin hakkında hiçbir şey ilan etmediği bir normale yavaş yavaş dönüşüyor. Bizde kırmızı alarm yok, gece açık park yok, alkol yasağı yok - sadece su için ve öğle güneşinden kaçının tavsiyesi var. Soru, bu sıcağın bize de ulaşıp ulaşmayacağı değil; Fransa bile tüm kaynaklarıyla zar zor nefes alırken bizim buna hazır olup olmadığımız.