Bir grup genç, Karpoš 4'teki küçük bir parkta ortalığı birbirine kattı - çöp kutularını kırdılar ve süs amaçlı bir aydınlatma direğini devirdiler; tüm sahne videoya çekilip belediyedeki yeşil alanları koruma sakinler grubunda paylaşıldı. Sakinlere göre, bunlar yakındaki okuldan dokuzuncu sınıf öğrencileriydi.

Belediye, böyle olayların en sık yaşandığı geç akşam saatlerinde çocuklarının nerede olduğuna dikkat etmeleri için ebeveynlere bir çağrıyla yanıt verdi. Bir sakin, aslında tüm hikâyenin üzerinde asılı duran soruyu sordu: „Biz ebeveynler olarak ne yapıyoruz?" - kolay yanıtı olmayan, ama onsuz hiçbir şeyin değişmediği bir soru.

Tüm meseleyi „bugünün gençliği" diye geçiştirip konuyu kapatmak kolay. Ama kırılmış bir aydınlatma direği ve devrilmiş çöp kutuları bir neslin sorunu değil - birinin kamusal alanın kendisinin de olduğunu hiç öğrenmemiş olmasının sorunudur. Devirdikleri direği bütün vatandaşlar ödedi, onarılırken de yeniden ödeyecekler.

Sakinler akşam saatlerinde polis devriyesi istiyor, ki bu anlaşılır. Ama bir devriye her küçük parktaki her ağacın arkasında duramaz. Şeylerin kalıcı olduğu bir şehirle aynı şeyin sürekli onarıldığı bir şehir arasındaki farkı polis yaratmaz - bunu parktan çok önce, evde öğrenilen alışkanlıklar yaratır. Soru sadece direği kimin ödeyeceği değil, kimin onu devirmemeyi öğrendiğidir.