Herkes yapay zekâda yeni modelleri ve rekorları konuşurken, Hugging Face'in genel müdürü Clément Delangue, nadiren manşetlere çıkan bir eğilime dikkat çekti: şirketler önce başkasının yapay zekâsını kiralıyor, sonra büyüyünce açık kaynağa kaçıyor.

Mantık basit ve para etrafında dönüyor. „Şirketler en gelişmiş API'lerle başlıyor, ama büyüdükçe maliyetler onları açık kaynak modellere itiyor“, diyor Delangue. Başka bir deyişle - küçükken, başkasının modeline erişim için para ödüyor ve pek düşünmüyorsun. Fatura yüz binlerle ölçülmeye başlayınca, kiralamak sahip olmaktan pahalıya geliyor.

Hugging Face, yapay zekâ için bir GitHub gibi bir şey - geliştiricilerin açık modelleri ve verileri paylaştığı ve indirdiği bir yer. Şirkete göre platformu Fortune 500 listesinin yaklaşık yarısı kullanıyor. Dünyanın en büyük şirketlerinden bahsederken bu küçük bir rakam değil.

Delangue'un vurguladığı şey, azının yüksek sesle dile getirdiği bir risk: yalnızca birkaç büyük oyuncu yapay zekâyı kontrol ederse, tüm sektör onların fiyatlarına, koşullarına ve kararlarına bağımlı olur. Açık kaynak ise tam tersi yol - herkes bir modeli alıp kendi ölçüsüne göre kullanabilir. Pahalı aylık faturaları karşılayamayan bir Balkan girişimi ya da küçük bir firma için bu ideolojik bir soru değil, bir hayatta kalma sorusu.

Açık kaynağa karşı kapalı kaynak tartışması yeni değil, ama tam da en büyük oyuncuların piyasada ani hamleler yaptığı bir zamana denk geliyor. Geriye kalan soru tanıdık: bir teknoloji özgürleştireceğine söz verirken giderek az elde toplanıyorsa, o özgürlük gerçekte kime hizmet ediyor?