Ndërsa të gjithë flasin për modele të reja dhe rekorde në inteligjencën artificiale, drejtori ekzekutiv i Hugging Face, Klem Delanzh, tregoi një trend që rrallë arrin te titujt: kompanitë fillimisht marrin me qira AI-në e të tjerëve, e pastaj, kur rriten, ikin drejt kodit të hapur.

Logjika është e thjeshtë dhe rrotullohet rreth parave. „Kompanitë nisin te API-të më të avancuara, por ndërsa rriten, kostot i shtyjnë drejt modeleve me kod të hapur“, thotë Delanzh. Me fjalë të tjera - kur je i vogël, paguan qasjen te modeli i dikujt tjetër dhe nuk mendon shumë. Kur fatura nis të matet me qindra mijëra, marrja me qira bëhet më e shtrenjtë se pronësia.

Hugging Face është diçka si një GitHub për inteligjencën artificiale - një vend ku zhvilluesit ndajnë dhe shkarkojnë modele e të dhëna të hapura. Sipas kompanisë, platformën e përdor rreth gjysma e listës Fortune 500. Kjo nuk është shifër e vogël kur flasim për korporatat më të mëdha të botës.

Ajo që thekson Delanzh është rreziku që pak kush e përmend me zë të lartë: nëse vetëm disa lojtarë të mëdhenj e kontrollojnë inteligjencën artificiale, tërë industria varet nga çmimet e tyre, kushtet e tyre dhe vendimet e tyre. Kodi i hapur është rruga e kundërt - kushdo mund të marrë një model dhe ta përdorë sipas masës së vet. Për një startap ballkanik ose një firmë të vogël që nuk mund të përballojë fatura mujore të shtrenjta, kjo nuk është çështje ideologjike, por çështje mbijetese.

Debati kod i hapur kundër kodit të mbyllur nuk është i ri, por bie pikërisht kur edhe lojtarët më të mëdhenj bëjnë lëvizje të papritura në treg. Pyetja që mbetet është e njohur: kur një teknologji premton se do të lirojë, e megjithatë përqendrohet gjithnjë e më shumë në pak duar, kujt i shërben vërtet ajo liri?