İran, Washington'a tek bir kurşun atmadan yeni bir darbe vurdu. Trump'ın talep ettiği gibi zenginleştirilmiş uranyumunu teslim etmek yerine, Tahran onu gömdü - kelimenin tam anlamıyla. Son haftalarda İran, İsfahan yakınındaki nükleer tesisteki depolara giden girişlerde tünelleri çökertti ve mayınlar döşedi; bu da malzemeye erişimi kıyaslanamayacak kadar zor ve tehlikeli hale getirdi.

Risk küçük değil. Söz konusu olan, bir bomba yapımı için gereken seviyeye yakın zenginleştirilmiş yaklaşık yarım ton yüksek kaliteli uranyum. Trump, bu malzemenin ele geçirilmesinin, çatışmayı bitirme ve Hürmüz Boğazı'nı yeniden açma müzakerelerinde öncelik olduğunu durmadan tekrarlıyor. Şimdi bu koşul neredeyse imkânsız görünüyor.

İroni keskin. Daha mayıs ortasında ABD ordusu malzemeyi ele geçirmek için bir kara operasyonu hazırlamış, ama bunu fazla riskli bulmuştu. Bazı kaynaklar, Trump'ın uranyumu nasıl „alacağına“ dair açık beyanlarının İran'ı korumayı artırmaya itmiş olabileceğini ileri sürüyor. Neyi kapacağını yüksek sesle ilan edersen, rakibinin onu gömmesi şaşırtıcı olmaz.

Uzmanlar yeni bir tuzağa karşı uyarıyor. Nükleer malzemelerin kaldırılmasından sorumlu eski direktör Scott Roecker, İran'ın artık uranyumun bir kısmının çıkarılmasının imkânsız olduğunu öne sürebileceğini, ve kimsenin bunun böyle olmadığından tam emin olamayacağını söylüyor. Başka bir deyişle, gömülü uranyum hem fiziksel hem de pazarlık silahına dönüşüyor.

Her enerji ve güvenlik çalkantısının kıyısında oturan Balkanlar için bu bir soyutlama değil. Kapalı bir Hürmüz Boğazı daha pahalı petrol demek, daha pahalı petrol ise daha pahalı bir yaşam - Üsküp'ten her köye kadar. Soru yalnızca İran'ın blöf yapıp yapmadığı değil, dünyanın masada yarım ton bomba malzemesiyle daha ne kadar poker oynayacağı.