Иран му зададе нов удар на Вашингтон, и тоа без ниту еден испукан куршум. Наместо да го предаде својот збогатен ураниум, како што бара Трамп, Техеран го закопа – буквално. Во последните недели Иран срушил тунели и поставил мини на влезовите кон складовите во нуклеарниот комплекс кај Исфахан, правејќи го пристапот до материјалот неспоредливо потежок и поопасен.

Залогот не е мал. Станува збор за околу половина тон висококвалитетен ураниум, збогатен до ниво блиску до она потребно за изработка на бомба. Трамп постојано повторува дека преземањето на тој материјал е приоритет во преговорите за крај на конфликтот и за повторно отворање на Ормузскиот теснец. Сега тој услов изгледа речиси неисполнив.

Иронијата е остра. Уште во средината на мај американската војска подготвила копнена операција за да го заземе материјалот, но проценила дека е премногу ризична. Дел од изворите сугерираат дека токму јавните изјави на Трамп за тоа како планира да го „земе” ураниумот можеби го поттикнале Иран да ја засили заштитата. Кога гласно ќе кажеш што ќе грабнеш, не чуди што противникот ќе го закопа.

Експертите предупредуваат на нова замка. Скот Рекер, поранешен директор за отстранување нуклеарни материјали, вели дека Иран сега може да тврди дека дел од ураниумот е невозможно да се извади – а никој не би можел да биде сосема сигурен дека е така. Со други зборови, закопаниот ураниум станува и физичка и преговарачка алатка.

За Балканот, кој седи на работ на секоја енергетска и безбедносна турбуленција, ова не е апстракција. Затворениот Ормузски теснец значи поскапа нафта, а поскапа нафта значи поскап живот – од Скопје до секое село. Прашањето не е само дали Иран блефира, туку колку долго светот ќе игра покер со половина тон материјал за бомба на масата.