Irani i dha një goditje të re Uashingtonit, dhe atë pa asnjë plumb të shtënë. Në vend që ta dorëzonte uraniumin e tij të pasuruar, siç kërkon Trampi, Teherani e varrosi - fjalë për fjalë. Javët e fundit Irani ka rrëzuar tunele dhe ka vendosur mina në hyrjet drejt depove në kompleksin bërthamor pranë Isfahanit, duke e bërë qasjen te materiali pakrahasimisht më të vështirë e më të rrezikshme.

Bastja nuk është e vogël. Bëhet fjalë për rreth gjysmë toni uranium cilësor, i pasuruar deri në një nivel afër atij të nevojshëm për prodhimin e një bombe. Trampi përsërit vazhdimisht se marrja e atij materiali është prioritet në negociatat për fundin e konfliktit dhe për rihapjen e Ngushticës së Hormuzit. Tani ai kusht duket gati i papërmbushshëm.

Ironia është e mprehtë. Ende në mesin e majit ushtria amerikane përgatiti një operacion tokësor për ta marrë materialin, por e vlerësoi shumë të rrezikshëm. Një pjesë e burimeve sugjerojnë se pikërisht deklaratat publike të Trampit për mënyrën si planifikon ta „marrë“ uraniumin mund ta kenë nxitur Iranin ta forconte mbrojtjen. Kur thua me zë çfarë do të rrëmbesh, nuk është çudi që kundërshtari do ta varrosë.

Ekspertët paralajmërojnë për një kurth të ri. Skot Reker, ish-drejtor për heqjen e materialeve bërthamore, thotë se Irani tani mund të pohojë se një pjesë e uraniumit është e pamundur të nxirret - dhe askush nuk do të mund të ishte plotësisht i sigurt se nuk është ashtu. Me fjalë të tjera, uraniumi i varrosur bëhet armë edhe fizike edhe negociuese.

Për Ballkanin, që rri në buzë të çdo turbulence energjetike e sigurie, kjo nuk është abstraksion. Ngushtica e mbyllur e Hormuzit do të thotë naftë më e shtrenjtë, dhe nafta më e shtrenjtë do të thotë jetë më e shtrenjtë - nga Shkupi deri te çdo fshat. Pyetja nuk është vetëm a po blofon Irani, por sa gjatë do të luajë bota poker me gjysmë toni material bombe mbi tavolinë.