İtalyan parlamentosu, Brüksel'in kaşlarını çatmadan okumakta zorlanacağı bir karar kabul etti. Avrupa Konseyi'nin bir oturumu öncesinde hazırlanan belge, Ukrayna'daki savaş sona erdiğinde Rusya'ya yaptırımların kademeli olarak kaldırılmasını talep ediyor - ve bunu bir taviz olarak değil, bir müzakere aracı olarak öneriyor.

İfade özenle biçilmiş. İtalya hâlâ Ukrayna'ya ve kurumlarına destek istiyor, ama Brüksel'in şimdiye dek kaçındığı bir şeyi gündeme getiriyor: savaş bittiğinde yaptırımlara ne olacağı sorusunu. Süresiz bir ceza yerine, yaptırımlar müzakere masasındaki bir kaldıraç olarak görülüyor.

Şimdiye dek Brüksel'in tutumu basitti - Rusya'ya baskı, yaptırımların otomatik uzatılmasıyla süresiz devam ediyor. Roma'nın kararı, bir alternatifi ilk kez yüksek sesle ortaya koyuyor; üstelik bu, kenarda kalmış bir aktörden değil, refahı doğrudan istikrarlı enerji arzına bağlı olan, AB'nin en büyük ekonomilerinden ve üyelerinden birinden geliyor.

Ve burada tablo göründüğünden daha karmaşık hale geliyor. Birlik üzerine ilkeli konuşmaların ardında, her ülke kendi elektrik ve gaz faturasına da bakıyor. İtalya, çoğunun sessizce hesapladığını yüksek sesle söyleyen ilk ülke. Ve biri ağzını açtığında genellikle uzun süre yalnız kalmaz - tek soru, birliğin evde ödenen bir bedeli de olduğunu itiraf edecek bir sonrakinin kim olacağı.