Италијанскиот парламент усвои резолуција што во Брисел тешко ќе ја прочитаат без да се намуртат. Документот, подготвен пред заседание на Европскиот совет, бара постепено укинување на санкциите против Русија по завршувањето на војната во Украина – и тоа го предлага не како попуштање, туку како преговарачка алатка.

Формулацијата е внимателно скроена. Италија и понатаму бара поддршка за Украина и нејзините институции, но воведува нешто што досега Брисел го избегнуваше: прашањето што се случува со санкциите кога војната ќе заврши. Наместо казна без рок на траење, санкциите се гледаат како лост на маса за преговори.

Дотогаш, ставот на Брисел беше едноставен – притисокот врз Русија продолжува неодредено, со автоматско продолжување на санкциите. Резолуцијата на Рим за прв пат гласно поставува алтернатива, и тоа не доаѓа од некој рабен играч, туку од една од најголемите економии и членки на ЕУ, чиј просперитет директно зависи од стабилни енергетски снабдувања.

И тука сликата станува покомплицирана отколку што изгледа. Зад принципиелните говори за единство, секоја држава си ја гледа и сопствената сметка за струја и гас. Италија прва го кажа гласно тоа што многумина го пресметуваат тивко. А кога едниот ќе проговори, обично не останува долго сам – прашањето е само кој ќе биде следниот што ќе признае дека единството има и цена што се плаќа дома.