Parlamenti italian miratoi një rezolutë që Brukseli vështirë se do ta lexojë pa u vrenjtur. Dokumenti, i përgatitur para një seance të Këshillit Evropian, kërkon heqjen graduale të sanksioneve ndaj Rusisë pas përfundimit të luftës në Ukrainë - dhe e propozon këtë jo si lëshim, por si mjet negociues.

Formulimi është qepur me kujdes. Italia ende kërkon mbështetje për Ukrainën dhe institucionet e saj, por sjell diçka që deri më tani Brukseli e shmangte: pyetjen se çfarë ndodh me sanksionet kur lufta të mbarojë. Në vend të një ndëshkimi pa afat, sanksionet shihen si një levë në tryezën e negociatave.

Deri më tani, qëndrimi i Brukselit ishte i thjeshtë - presioni ndaj Rusisë vazhdon pa afat, me zgjatje automatike të sanksioneve. Rezoluta e Romës për herë të parë shtron me zë një alternativë, dhe kjo nuk vjen nga ndonjë lojtar margjinal, por nga një prej ekonomive dhe anëtareve më të mëdha të BE-së, prosperiteti i së cilës varet drejtpërdrejt nga një furnizim i qëndrueshëm me energji.

Dhe këtu pamja bëhet më e ndërlikuar nga ç'duket. Pas fjalimeve parimore për unitetin, çdo shtet shikon edhe faturën e vet të rrymës dhe gazit. Italia është e para që e thotë me zë atë që shumëkush e llogarit në heshtje. E kur njëri flet, zakonisht nuk mbetet gjatë i vetëm - pyetja është vetëm se kush do të jetë i radhës që do të pranojë se uniteti ka edhe një çmim që paguhet në shtëpi.