Doğu Londra'da altı yirmili yaşta genç, su kenarındaki altı katlı bir binada yaşıyor ve Silikon Vadisi'nin yapamayacağı bir şey inşa ettiklerini savunuyor: amacın uyanık kalmak olmadığı bir hacker evi. „Bütüncül yaşam iyileştirmesi”, „12 hafta, demo günü geliyor” yerine - konsepti böyle açıklıyor geçen yıl önceki şirketini milyonlara satan ve şimdi uygulamalı yapay zekâ girişimi yöneten 26 yaşındaki Rowan Oldin.

Evin adı Lift House - binadaki asansörden ve kurucuları yukarı taşıma niyetinden geliyor. Londra'da kurucular için ortak yaşam evlerinden çok az sayıda var; parmakla sayılacak kadar. San Francisco'da ise her an onlarca, hatta yüzlerce bulunuyor.

Sakin hikâyenin ardındaki rakamlar

Hikâyeyi bir yaşam tarzı yazısından fazlası yapan kısım burası. Dealroom'a göre Londra'daki YZ girişimleri 2026'da şimdiye dek 12 milyar dolar topladı - tüm Londra girişimlerinin topladığı 14,7 milyarın içinden. Başka bir deyişle, Londra'daki tüm risk sermayesinin yüzde 80'inden fazlası tek bir kategoriye gidiyor. Altı şirket yarım milyarı aştı: Wayve, Superintelligence, ElevenLabs, Recursive, Ineffable Intelligence ve Isomorphic Labs. Son üçünü DeepMind'dan gelen kişiler kurdu.

Oldin sakin yaklaşımı savunurken tam da DeepMind'a atıfta bulunuyor: „Nobel ödülleri kazandılar ve hiçbir şarkı ve dans olmadan öncü inovasyon inşa ettiler.” Burada teknoloji bağlamında nadiren dile getirilen bir gerçek var - Londra'nın en iyi YZ firması hiçbir zaman 72 saatlik sprintlerle çalışan bir hacker evi gibi işlemedi.

Aslında ne yapıyorlar

Pazar günleri grup birlikte günlük tutuyor - beyin antrenmanı şirketi yöneten 28 yaşındaki David Amor'un getirdiği bir uygulama. Herkesin doğada ne kadar vakit geçirdiği, ne kadar iyi beslendiği, bedenini ne kadar hareket ettirdiği not ediliyor. Salı akşamları yerel bir ligde voleybol oynuyorlar. Bazen Catan oynuyor ya da sergilere gidiyorlar. Market alışverişini herkes kendi ödüyor, ama sık sık birlikte yemek yapıyorlar ve temizlik paylaşılıyor.

„Daha sağlıklı besleniyorum, daha çok spor yapıyorum ve daha çok uyuyorum”, diyor YZ pazarlama şirketi yöneten 27 yaşındaki Luke. „Artık öğle yemeği yemeye özen gösteriyorum; basit bir şey ama burada yaşamadan önce bunu yapmıyordum.” Devrim sayılmaz, ama sektörün kendisi hakkında sattığı imajın tam tersi.

25 yaşındaki teknoloji stratejisti Prescience Plum, Londra ekosistemindeki insanları farklı tarif ediyor: „Biraz daha sakin, daha dengeli, bir bakıma otantik. O girişim-teknoloji erkek pozundan fazlasını istemiyorlar. Biraz denge istiyorlar.”

Hikâyenin dağıldığı yer

Ve sonra hiçbir günlüğün çözmediği kısım geliyor. Britanyalı kurucular kendi yüklerini taşıyor: riske karşı kültürel bir isteksizlik, alçakgönüllülüğe eğilim ve başarısızlığa bağlı utanç. Buna „uzun gelincik sendromu” diyorlar - medyanın seni yalnızca fazla başarılı olduğunda parçalamak için yükseltmesi. Sonuç, insanların zaferlerini sakladığı bir ekosistem.

Amerikalı yatırımcılar da bunu biliyor. Luke, Miami'den bir yatırımcının ona giderek daha sık duyulan aynı şartı koştuğunu anlatıyor: taşının. „Bu oldukça yaygın bir uygulama”, diyor. O ve ortağı Varun ABD'ye açılmaya başlamış durumda ve Londra'ya bayılmalarına rağmen taşınmayı dışlamıyorlar. Muhabirin anlattığına göre başka bir kurucu kadın, taşınmazsa kendisini finanse etmeyecek üst düzey bir yatırımcıdan mesaj aldı - ve ailesini Britanya'da bırakarak taşındı.

„Herkes Londra'dan söz ediyor, herkes ülke konusunda olumlu - ta ki gitme fırsatı bulana dek”, diyor Oldin. Bu, yalnızca Britanya'yı değil birçok ekosistemi tarif eden bir cümle. Bu bölgede teknolojide çalışmış herkes bu sahneyi ezbere bilir: evde inşa edilir, evde satılır, bir sonraki aşamayı taşıyan sermaye ise başka bir kıtada oturur ve kendi şartları vardır.

Lift House'un kira sözleşmesinin yaklaşık bir yılı daha var. İçeri girmek için kendi şirketinizin dışında bir hobinizin ve fiziksel aktiviteye ilginizin olduğunu göstermeniz gerekiyor - kendi başına nasıl bir sektörde yaşadığımızı anlatan bir ölçüt. „Kültür, kalıcı bir şey inşa etmektir”, diyor Oldin, „bir parıltının peşinden koşarken tükenmek değil.”