Aleksandr Lukaşenko, ordunun „olası bir askeri çatışmaya yeterince hazırlıklı" olması için Belarus'un kısmi seferberlik yapacağını duyurdu. Askeri liderliğe seslenirken Belaruslu cumhurbaşkanı tipik pozundaydı - korkutma ile ulusun dedesi rolü arasında.

Mesajın tonu açık: „Onları savaşa hazırlamak için birlikleri ve silahlı kuvvetleri seçici olarak seferber edeceğiz. Tanrı'nın yardımıyla ondan kaçınmayı başaracağız. Yine de savaşa hazırlanıyoruz". Diplomatik sözlükte „savaş yakın" anlamına gelmeyen bir cümle - „birinin dinlemesi lazım" anlamına gelir.

Seferberlik evrensel olmayacak. Hedef belirli birlikler - uzmanlaşmış askeri becerilere sahip yedek personel, ve lojistik zincirlerin ile depolanmış askeri ekipmanın kontrolü. Yüzeyde mantıklı geliyor. Minsk'in NATO kuvvetlerini Polonya ve Baltık sınırlarında yığılmakla suçladığı bağlamda - somut bir şeye hazırlık gibi geliyor.

Lukaşenko'nun sonra söylediği daha ilginç: „Barış zamanı artık yok". Pek çok şey, ya da hiçbir şey ifade edebilen bir cümle. Belarus'un Moskova ile NATO arasındaki çatışmada ön cephe olduğu anlamına gelebilir. Minsk'in daha büyük bir ordu bütçesini geçirmek istediği anlamına gelebilir. Lukaşenko'nun iç sahnede siyasi yeniden başlatma istediği anlamına gelebilir.

Bölgeyi takip eden analistler bunun gerçek bir çatışma hazırlığı olmaktan çok retorik bir hamle olduğunu düşünüyor. Seçici seferberlik büyük ölçüde iki kitleye gönderilen bir sinyaldir: bunu alması gereken komşulara ve anın ağırlığını hissetmesi gereken kendi ulusuna.

Balkanlar için Belarus örneği belirli bir şekilde öğreticidir. Coğrafi olarak çok yakın olmayan bir devlet savaşa hazırlandığında, bu Avrupa'da savaşın artık teorik bir varyant olmadığını hatırlatır. Ukrayna'dan beri kimse dengenin „istikrarlı" olduğunu söyleyemez. Lukaşenko bunu dört kelimeyle söyledi: „Barış zamanı artık yok". Ve bu cümleyle, sadece Belarus hakkında konuşmuyor.