Budapeşte'deki Rus diplomatik misyonunda çalışan on kişiye Macaristan'ı terk etme emri verildi. Gerekçe diplomatik bir kuruluğa bürünmüş - diplomatik statüyle bağdaşmayan, Viyana Sözleşmesi'ne aykırı faaliyetler - ki bunun tercümesi, Budapeşte'nin bu kişilerin diplomasi değil başka bir şey yaptığını öne sürmesi.

Haberi ağırlaştıran sayı değil, adres. Yıllarca Macaristan, NATO'da ve Avrupa Birliği'nde Moskova'nın en yakın müttefikiydi. Viktor Orban'ın hükümeti on altı yıl boyunca Kremlin'e yönelik yaptırımları frenledi, erteledi ve enerji anlaşmalarını genişletti. Şimdi aynı devlet on Rus diplomatı sınır dışı ediyor.

Değişen diplomatlar değil

Fark, kararı kimin aldığında. Nisandaki seçim zaferinden sonra hükümeti Peter Magyar yönetiyor, dışişlerini ise Anita Orban. Moskova'ya yönelik rota değişimi bir açıklamadaki nüans değil - açıklamanın var olma nedeni.

Macar makamları bu on kişinin tam olarak ne yaptığını açıklamıyor. Orban yalnızca kararın Macaristan'ın güvenliğini ve egemenliğini korumak için alındığını söyledi; ayrılmaları gereken süre bile belirtilmedi. Bu bilinçli bir tercih: ayrıntılar yayımlanmadığında mesajı eylemin kendisi taşır.

Kopuşsuz kopuş

Budapeşte aynı anda Moskova ile ilişkilerin kesilmesini istemediğini vurguluyor. Orban, bunun diplomatik bir kopuş olmadığını ve Macaristan'ın karşılıklı saygı ile kurallara riayet temelinde Rusya ile gerekli diyaloğu sürdüreceğini iletti.

Bu, vurmak isteyip kapıyı kapatmak istemediğinde yazılan cümledir. Rusya, son derece düşmanca adım diye nitelendirdiği bu hamleye yanıt vereceğini şimdiden duyurdu.

Buradan Balkanlarda kaydedilmeye değer bir şey görülüyor. Bir devletin dış politikası birkaç ay içinde dönebilir - ama bunun için onu yönetenlerin değişmesi gerekir. Deklarasyonlar değil, stratejiler değil, çalışma grupları değil. İnsanlar.