Kaja Kallas, kendi deyimiyle "güvenlik ve savunmadaki en parlak zihinlerden bazılarını" Avrupa'nın kendi savunmasını nasıl güçlendireceğine dair bir rapor yazacak uzman grubunda toplamak istiyordu. Grup ilk oturumunu bile göremedi. Üye ülkeler onu bloke etti, Avrupa Dış Eylem Servisi ise son anda, pazar günü, tanıtımı iptal etti.

Resmî açıklama, nezaketsizlik sınırında kısa. "O girişimle devam etmemeye karar verdik" dedi adı açıklanmayan bir AB yetkilisi; bazı devletlerin anın uygun olmadığını düşündüğünü de ekledi.

Tek bir isme takıldı

Kaynaklara göre, kimlerin listede olduğunu öğrenen İtalya direnişe öncülük etti. Sol hükümetlerde eski savunma bakanı ve mevcut bakan Guido Crosetto'nun siyasi rakibi Roberta Pinotti seçilenler arasındaydı. Fransa ve birkaç ülke daha, kararın bakanlar düzeyinde hiç görüşülmediğine ve neredeyse tüm Avrupa hükümetlerini hazırlıksız yakaladığına itiraz etti.

Diplomatlar tanımlarda çekimser kalmadı: kötü yönetim, talihsiz bir tesadüf zinciri, ağır bir hata. Servis, danışma grubunun devlet temsilcileri aramadığını, dolayısıyla eski yetkililerin mantıklı bir tercih olduğunu söyleyerek karşılık verdi. Biçimsel olarak - doğru. Siyasi olarak - yine de biri ödemeyi yapanları bilgilendirmeyi unutmuş.

Sorun ne rapor ne de Pinotti

Acele gerekçesi gerçek: şubattaki Münih güvenlik konferansı öncesinde ve yıl sonuna kadar duyurulan Amerikan askerî gözden geçirmeleriyle, Avrupa'nın kendi savunmasını düşünmek için sonsuz vakti yok. Sorun, girişimin sanki uzlaşması gereken 27 hükümet yokmuş gibi yürütülmesi.

Bu Kallas'ın ilk tökezlemesi değil. Geçen yıl Ukrayna için 40 milyar euroluk askerî yardım paketi düştü. Mayısta, ABD'nin yakın bir Rus saldırısı uyarıları nedeniyle Kiev'deki büyükelçiliğini tahliye ettiğini öne sürdü - Washington bunu sonradan yalanladı. Aynı ay Çin onu bir hastalığa benzetti. Haziranda İsrail Dışişleri Bakanı Gideon Saar, İsrail'i özel görüşmelerde Güney Afrika'daki apartheid'la kıyasladığı haberlerinin ardından onunla teması kesti.

En açıklayıcı olan bir diplomatın sözü: üye ülkeler Servis'in kendileri için bir hizmet birimi olmasını istiyor, kendi politikasını yürüten bir kurum olmasını değil. Üstelik onun konumunu şimdi Komisyon'a tamamen dahil edilmekten koruyan küçük devletler de memnuniyetsizler arasında.

AB'nin kapısında bekleyen bir ülke için bu öğretici bir sahne. Adaylardan dış politikada tek ses talep eden Birlik, yirmi kişilik bir çalışma grubunu bile bir üye ülkenin listedeki bir isim yüzünden devirmesi olmadan kuramıyor. Soru Avrupa'nın daha güçlü savunmaya ihtiyacı olup olmadığı değil. Soru, bunu onun adına söylemeye kimin yetkisi olduğu.