Dünyanın yarısına petrol ihraç eden ülke, kendi sürücüleri için yakıtı karneye bağlamaya başladı. Rus şirketi Tatneft, tüm Rusya'daki akaryakıt istasyonu ağında bir sınırlama getirdi - araç başına yaklaşık 20 litre benzin ve 40 litre mazot. Bir petrol üreticisi yakıtı damla damla vermeye başladığında, makinede bir şey gıcırdıyor demektir.

Tatneft en büyük oyuncu değil - Rosneft'in yaklaşık yüzde 35'ine, Lukoil'in 20-25'ine ve Gazprom Neft'in 12-15'ine karşılık, Rus benzin üretiminin yaklaşık yüzde 8-9'unu elinde tutuyor. Ama hamleyi önemli kılan da tam bu: orta ölçekli bir oyuncu tüm noktalarda tek tip bir sınırlama getirdiğinde, bu diğerlerinin ara sıra alınan yerel önlemlerinden daha güçlü bir sinyaldir. Lukoil, Moskova'da bazı noktalarda bidonla satışı kısıtladı ve Nijniy Novgorod'da yakıt kartlarını askıya aldı; Rosneft ise kısıtlamaların bir kısmını hızla kaldırdı.

Resmi mesaj, ulusal düzeyde bir kriz olmadığı, yalnızca arz üzerinde baskı bulunduğu yönünde. Belki. Ama karne, hükümetlerin kolayca ağza almadığı bir kelimedir; hele kimliğini enerji gücüne dayayan bir ülke için. Avrupa'nın yarısının tedarikçisi kendi yurttaşları önünde litre saymaya başladığında, soru bir sorun olup olmadığı değil, bunu daha ne kadar başka bir adla anabileceğidir.

Bölge için bu, enerjinin bol bol sahip olduğunu sandığımız ülkelerde bile ne kadar kırılgan olduğunun bir hatırlatıcısı. Balkanlar'da yakıt fiyatları her zaman göründüğünden daha uzakta olan biten şeye tepki verir. Rezervler ölçülmeye başlasa, bizde durum farklı mı olurdu? En az beklediğimiz yerde karne uygulamasını izlerken akılda tutmaya değer bir soru.