Petrol bugün İran'la savaş öncesi döneme göre yüzde 67 daha pahalı ve bu darbe yavaş yavaş bütün ekonomiye yayılıyor.

Bu, her ürünün otomatik olarak tam yüzde 67 zamlanacağı anlamına gelmiyor, çünkü petrol nihai fiyatın yalnızca bir parçası. Ama yakıta, nakliyeye, plastiğe ve petrol türevlerine bağlı neredeyse her şeyin ek bir maliyet kazandığı anlamına geliyor.

Savaşı hepimiz ödüyoruz - akaryakıt istasyonunda, markette, dükkânda ve daha pahalı nakliye ve üretimin içine yerleştiği her faturada.

Arabanıza yakıt aldığınızda - daha pahalı yakıt ödüyorsunuz. Yiyecek aldığınızda - fiyatının içinde nakliye var. Giyim, elektronik, inşaat malzemesi ya da başka herhangi bir ürün aldığınızda - yine nakliye, üretim, ambalaj ve enerji var.

Biri büyük kelimelerin - jeopolitik, çıkarlar, stratejiler ve askerî hedefler - arkasına ne kadar saklanmaya çalışırsa çalışsın, sonunda basit bir gerçek var:

Düşüncesiz kararların bedelini hepimiz ödüyoruz. Sabah işe giden ve arabasına yakıt almak zorunda olan insan ödüyor. Markete giden aile ödüyor. Çiftçi yakıt üzerinden, nakliyeci taşımacılık üzerinden, şirket üretim üzerinden ödüyor; sonunda yine tüketici ödüyor.

Birisi belki de çatışmadan binlerce kilometre uzaktaki güvenli bir ofisten, birkaç dakikada karar veriyor.

İşte tam da bu yüzden, biri siyasetin, savaşın ya da "yüksek çıkarların" arkasına ne kadar saklanırsa saklansın, fatura sonunda her zaman sıradan insana geliyor.