Elleri kelepçeli bir adam. Bağlanmış, güvence altına alınmış, karşılık veremeyecek durumda. Ve sırtına bir darbe - bir polisten, sabaha karşı iki elli üçte, Üsküp'teki Şehir Parkı'nın şadırvanı yanında. Tüm olayı anlatan cümle bu kadar sürüyor. Daha uzun süren şey, o mayıstan bugüne geçen üç ay: iç denetimin bunun polis işi değil, suç olduğunu saptaması için gereken süre.

İçişleri Bakanlığı bünyesindeki İç Denetim, Kriminal Soruşturmalar ve Mesleki Standartlar Birimi, A.T. hakkında Organize Suçlar ve Yolsuzlukla Mücadele Temel Savcılığı'na suç duyurusunda bulundu. Suçlama, Ceza Kanunu'nun 143. maddesi uyarınca „görev sırasında kötü muamele”. Şikâyet edilen kişi, Üsküp Merkez Polis Karakolu'nda görevli genç bir memur.

Polis bülteninin ifadesi, eklenebilecek herhangi bir yorumdan daha çarpıcı: memur „dayanaksız biçimde fiziksel güç kullandı” ve „insan onurunu ve kişiliğini aşağılayan” şekilde davrandı. Dayanaksız. Yani ne direniş, ne saldırı, ne de kaçma girişimi. Sadece kelepçeli bir adam ve vurmak isteyen bir el.

Ayrıca çalışma disiplinini ihlalden disiplin soruşturması açılması istenecek. Bu, ikinci hat. Şimdi açık kalan soru şu: bu hat ceza davasından daha hızlı mı ilerleyecek, ve kelepçeli bir vatandaşı döven adam ikisi sürerken üniformayı taşımaya devam edecek mi?

Bu haberde iyi bir yan da var, kulağa ne kadar tuhaf gelse de: sistem kendi kendini yakaladı. İç denetim tam da bunun için var ve bu kez işini yaptı. Asıl soru, kaç benzer olayın hiç bültene ulaşmadığı: kimse şikâyet etmediği, kamera olmadığı ya da tanıklar karışmamayı seçtiği için. Bu olay Üsküp'ün merkezinde, halka açık bir yerde oldu. Kaç tanesi kimsenin görmediği yerlerde oluyor?

Bu yüzden bu dosyayı sonuna kadar izlemek gerekiyor, günlük bültenin bir paragrafı gibi okuyup geçmek değil. Suç duyurusu bir sürecin başlangıcıdır, sonucu değil. Gerçek ölçü, bakanlığın kendi adamını şikâyet etmesi olmayacak - o zaten oldu. Ölçü, savcılığın ve mahkemenin bu duyuruyla ne yapacağı olacak.