Prenses Diana'nın kardeşi Charles Spencer, salı günü "Swan Song: Diana, My Sister" adlı anılarını Penguin'den yayımladı. Aynı günün sonunda çoktan özür diliyordu - Piers Morgan ise dava duyuruyordu.

Anlaşmazlık tek bir paragraf üzerine. Spencer kitapta, Morgan ile Mirror'dan bir gazetecinin 1993'te Diana'nın gizli kamerayla çekilmiş fotoğraflarını yayımladığını ileri sürüyor. Sorun şu ki Morgan, Daily Mirror'a ancak Ekim 1995'te geldi - iki yıl sonra. Bu bir yorum nüansı değil. Herkesin bir dakikada doğrulayabileceği bir tarih.

Morgan X'te yanıt verdi: Kont Spencer ve yayıncıları hakkında "benim hakkımda yazdığı kanıtlanabilir yalanlar için" hukuki süreç başlatacak. Tartışmalı paragrafların kaldırılmasını ve tazminat istiyor; kitapta kendisine dair betimlemeyi - Spencer onu, cenaze davetiyesindeki bir karışıklığa dair telefon görüşmesinde "asık yüzlü" diye tasvir ediyor - aşağılayıcı olarak nitelendirdi.

Spencer tarafından, dikkatle okunmaya değer bir açıklama geldi: "Bir tarihçi olarak doğruluk Kont Spencer için önemlidir. Bu nedenle varsayımının hatalı olduğunu açıklığa kavuşturmak istiyor." Varsayım. Hikâyeye en yakın olan adamın tanıklığı olarak satılan bir kitapta.

Yayıncılık endüstrisinin açmak istemediği soru burada duruyor. Penguin, kaynağı olmayan küçük bir yayınevi değil. Prenses Diana'nın kardeşinin anıları baskıdan önce hukuki incelemeden geçer - bu standart bir usul. Tek bir aramayla doğrulanan bir tarih nasıl geçti?

Yanıt, kabul etmek istediğimizden daha basit olsa gerek: kitap satmak için yazıldı ve kendi metninden kuşku duymak satışı yavaşlatır. Yazar bir tarihçi olduğunda bu daha da ağır tartar - unvan, tam olarak birinin kontrol ettiğinin güvencesi olarak işler.

Her şey ikinci baskıda bir dipnot ve tabloidlerde birkaç haftalık haberle bitecek; bu da kitaba zarardan çok yarar sağlayacak. Salı günü kitabı satın alan okur ise bir adamın yapması mümkün olmayan bir şeyle suçlandığı bir sürümle kalıyor.