96 yaşında Prenses Sveva Romanov hayatını kaybetti - devrim öncesi Rus çar ailesinin dünyasıyla son canlı bağlardan biri. Onunla birlikte koca bir çağ göçtü - eski düzeni yalnızca büyüklerinin anlattıklarından hatırlayan, iki dünya arasında doğmuş bir aristokrat kuşağı.

Toskana'da Kontes Sveva della Gherardesca olarak doğan prenses, soyu onuncu yüzyıla uzanan bir İtalyan soylu ailesinden geliyordu - o kadar eski bir soy ki atalarının adı Dante'de bile geçiyor. Çocukluğunu, babasının hayvan yetiştirip şarap ürettiği Toskana'daki aile mülkünde geçirdi; eğitimini ise evde, özel olarak aldı.

Kader onu 1950'de, Roma'daki bir partide Rusya'ya yöneltti. Orada Çar I. Nikolay'ın torununun torununun oğlu Prens Nikolay Romanoviç Romanov ile tanıştı. İkili Ocak 1952'de Cannes'daki Başmelek Mihail Kilisesi'nde evlendi. Evlilikten üç kız doğdu - Natalya, Elizaveta ve Tatyana - ve hayatlarını kışın İsviçre, yılın geri kalanında İtalya arasında paylaştırdılar.

Ailesi onu gerçek bir prenses ve kuşağının son temsilcilerinden biri olarak tanımladı. Bu yalnızca duygusal bir söz değil - Sveva gibi insanların ölümüyle, devrim öncesi Rusya'yla bağ giderek daha çok arşivlerin, giderek daha az canlı belleğin meselesi hâline geliyor.

Bunun gibi hikâyeler Balkanlar'da yabancı gelmiyor. Burada da eski ailelerin, kraliyet soylarının ve yok olmuş imparatorlukların tarihi, her kuşakla birlikte yavaşça yitip giden anlatılarda yaşıyor. Soru şu: orada bulunan son insanlar da göçüp gidince onları kim hatırlayacak?