Prosigna adlı bir genomik test metodolojisi, meme kanseri olan milyonlarca kadını gereksiz kemoterapiden kurtarabilir - üstelik tedavi sonucunu feda etmeden. Bu, University College London tarafından yürütülen, altı ülkede 4.000'den fazla hastayı takip eden uluslararası OPTIMA çalışmasının sonucudur.

Ana bulgu nettir: testin tekrarlama riski düşük olduğunu gösterdiği hastalar arasında, kemoterapiyi atlayanlarda sağ kalım yüzde 94; kemoterapi alanlarda yüzde 95'tir. Tek bir yüzde puanlık fark - „önemli ek fayda yok", araştırmacıların vardığı sonuç. Gerçek dünya çevirisi: bugün ameliyattan sonra kemoterapiye giren kadınların yarısının buna belki ihtiyacı yok.

Test, tümör dokusundaki 50 geni analiz ederek 10 yıllık tekrarlama riskini hesaplar. Bu, herkesi aynı şekilde ele alan standart bir protokol yerine her hasta için bireysel bir risk profili sunar. Kemoterapiye ihtiyacı olmayanlar - almaz. İhtiyacı olanlar - devam eder. Basit bir fikir. Ama uygulanabilir olabilmek için on yıllık bir çalışmadan geçmesi gerekti.

Hastalar için bu, kemoterapinin en ağır yan etkilerinden kurtulmak anlamına gelir: saç dökülmesi, bulantı, bilişsel hasar, kısırlık. Sağlık sistemleri için büyük tasarruf - ve onkoloji merkezleri üzerinde daha az yük demektir. Onkoloji terapilerinin eksikliği ve ileri testlere erişim sorunlarıyla zaten boğuşan Balkan klinikleri için ise karışık bir anlam taşır: var olan bir ilaç, ama erişilebilir olup olmayacağı devlet sigorta fonlarının onu standart protokollere nasıl entegre edeceğine bağlı.

Çalışmanın baş araştırmacısı özetliyor: „Birçok hasta, tedavi sonuçlarını tehlikeye atma korkusu olmadan kemoterapiden güvenle kaçınabilir." Tıptaki insanlar için bu basit bir cümle. Teşhis alanlar için - altı aylık cehennem terapisi ile ameliyattan sonra altı aylık normal yaşam arasındaki farktır.