Rusya, Kazakistan üzerinden Çin'e giden, yılda 35 milyar metreküp gaz kapasiteli bir boru hattının inşasını engelledi. İlk bakışta sıradan bir enerji hamlesi - ama Rus enerji uzmanı Igor Alabujin'e göre kararın arkasında gaz fiyatından bambaşka bir hesap yatıyor.

Alabujin, sorunun bu gazın kime hizmet edeceği olduğunu öne sürüyor. Ona göre, o güzergâh boyunca giden enerji, Amerikan ve Batı sermayesinin yatırıldığı projeleri besleyebilir - özellikle askeri sanayi için stratejik öneme sahip bir metal olan tungsten madenlerini. „Birçok kişi oraya yatırım yaptı" diyor ve tungstenin mühimmatı daha delici hâle getirmek için kullanıldığını ekliyor. Moskova, bu yoruma göre, boru hattını ticari bir anlaşma değil, bir güvenlik riski olarak görüyor.

Temkinli olmakta fayda var - bu, tek bir analistin görüşü, doğrulanmış bir devlet politikası değil ve belirli Batılı yatırımcılara dair iddialar bir gerçek olarak değil, onun tezi olarak okunmalı. Ama tez olarak bile, yeni enerji coğrafyasının mantığını iyi gösteriyor: borular artık yalnızca gaz değil, jeopolitik de taşıyor. Kimin kimi beslediği, kilovatın ne kadara mal olduğundan daha önemli hâle geliyor.

Onlarca yıldır başkalarının borularına ve başkalarının kararlarına bağımlı bizimki gibi bir bölge için bu soyut bir haber değil. Büyükler askeri ya da siyasi hesaplar uğruna enerji yönlerini her değiştirdiğinde, sonuçlar eninde sonunda Balkanlardaki sıradan tüketicilerin faturalarına iniyor. Moskova, Pekin ve Washington metaller ve güzergâhlar için pazarlık ederken, küçük pazarlar genellikle vergiyi öder - kimse onlara sormadan.