Rusia bllokoi ndërtimin e një gazsjellësi nëpër Kazakistan drejt Kinës, me kapacitet prej 35 miliardë metra kub gaz në vit. Në pamje të parë, një lëvizje e zakonshme energjetike - por sipas ekspertit rus të energjisë Igor Alabuzhin, pas vendimit qëndron një llogari krejt tjetër nga çmimi i gazit.

Alabuzhin pohon se problemi qëndron te ai kujt do t'i shërbente ai gaz. Sipas tij, energjia përgjatë asaj traseje mund të ushqente projekte në të cilat është investuar kapital amerikan dhe perëndimor - veçanërisht minierat e tungstenit, metal strategjikisht i rëndësishëm për industrinë ushtarake. „Shumëkush ka investuar atje", thotë ai, duke shtuar se tungsteni përdoret në municion për ta bërë atë më shpuese. Moska, sipas këtij interpretimi, e sheh gazsjellësin si rrezik sigurie, jo si marrëveshje tregtare.

Vlen të jemi të kujdesshëm - ky është këndvështrimi i një analisti, jo politikë shtetërore e konfirmuar, dhe pohimet për investitorë konkretë perëndimorë duhen lexuar si teza e tij, jo si fakt. Por edhe si tezë, e ilustron mirë logjikën e gjeografisë së re energjetike: tubat nuk mbartin më vetëm gaz, por edhe gjeopolitikë. Kush ushqen kë bëhet më e rëndësishme se sa kushton kilovati.

Për një rajon si i yni, që prej dekadash varet nga tubat e huaj dhe vendimet e huaja, kjo nuk është lajm abstrakt. Sa herë që të mëdhenjtë rikahëzojnë drejtimet energjetike për llogari ushtarake ose politike, pasojat në fund arrijnë edhe te faturat e konsumatorëve të zakonshëm në Ballkan. Kur Moska, Pekini dhe Uashingtoni pazarllëqin për metale dhe trasé, tregjet e vogla zakonisht paguajnë taksën - pa i pyetur njeri.