Bir „token“ başına fiyat düştü. Fatura - patladı. Bugün teknoloji şirketlerini sarsan paradoks bu: yapay zekâ birim başına ucuzluyor, ama kullanımda öyle bağımlılık yapıyor ki maliyetler herkesin bütçelediğinin çok üstüne çıktı.

Rakamlar gerçek olmasalar neredeyse komik olurdu. Uber tüm yıllık YZ-kodlama bütçesini nisana kadar harcadı. Microsoft mühendislerine verdiği Claude Code lisanslarını, verdikten yalnızca birkaç ay sonra geri aldı. Adı açıklanmayan bir şirket, bir limit koymayı unuttuğu için Claude'a 500 milyon dolarlık bir fatura biriktirdi. Tek bir mühendis - bir ayda tokenler için 40.000 dolar.

Bunların ardında her şeyi açıklayan bir rakam var: mühendis başına harcama dokuz ayda yaklaşık 18,6 kat arttı. 20.000 programcı üzerindeki bir çalışma, üretimin arttığını, ama hataların ve yeniden işlemelerin de arttığını gösterdi. Jellyfish'in araştırması, en büyük token harcayanların iki kat daha verimli olduğunu - ama bunu başarmak için on kat daha fazla harcadığını ortaya koydu. Buna değiyor mu? Kimse bilmiyor, çünkü araştırmacılardan birinin kabul ettiği gibi, çoğu şirket teslim edilen kodun gerçekte ne kadar değerli olduğunu hâlâ ölçemiyor.

Sektördekiler bir zamanlar bağımlılıklar için kullanılan bir dille konuşuyor. Priceline'ın mali işler direktörü durumu açıkça bağımlılığa benzetti ve belirli ekiplere limitler getirdi. OpenAI'daki kurumsal şefi, görüşmelerin artık yapay zekânın neyi yapabileceğiyle ilgili olmadığını, „bu kadar harcıyoruz, ne kadar görünürlüğün var?“ olduğunu söylüyor. Çevirisi açık: „daha hızlı koş“ öforisi „frene basın“a dönüştü.

Bu yüzden sorunun etrafında bütün bir sektör doğuyor - Linux Foundation, Tokenomics adında bir standartlar organı kurdu, harcamayı ölçen ve optimize eden şirketler doğuyor, mevcut platformlar maliyet kontrolleri ekliyor. Goldman Sachs'ın bir tahmini ise küresel token kullanımının 2030'a kadar 24 kat artacağını söylüyor. Başka bir deyişle: bugün şirketleri şoke eden fatura daha yeni başlıyor.