Цената по еден „токен” падна. Сметката – експлодира. Тоа е парадоксот што денес ги тресе технолошките компании: вештачката интелигенција поевтина по единица, но толку погладна во употреба што трошоците излегоа далеку над сѐ што некој планирал во буџетот.

Бројките се речиси комични да не беа вистинити. Uber го потроши целиот свој годишен буџет за ВИ-кодирање до април. Microsoft им ги одзеде на инженерите лиценците за Claude Code само неколку месеци откако им ги даде. Една неименувана компанија натрупа сметка од 500 милиони долари кон Claude затоа што заборавила да постави лимит. Еден единствен инженер – 40.000 долари за токени за еден месец.

Зад тоа стои бројка што објаснува сѐ: потрошувачката по инженер пораснала околу 18,6 пати за девет месеци. Студија на 20.000 програмери покажа дека производството расте, но растат и грешките и преработките. Истражувањето на Jellyfish откри дека најголемите трошачи на токени се двојно попродуктивни – но трошат десет пати повеќе за да го постигнат тоа. Дали се исплати? Никој не знае, бидејќи, како што признава еден од истражувачите, повеќето компании сѐ уште не умеат да измерат колку всушност вреди испорачаниот код.

Луѓето од индустријата зборуваат со речник што порано се чуваше за зависности. Директор за финансии од Priceline отворено ја спореди ситуацијата со зависност и воведе лимити на одредени тимови. Шефот за претпријатија во OpenAI вели дека разговорите повеќе не се за тоа што може ВИ, туку „трошиме толку многу, каква видливост имаш?”. Преводот е јасен: еуфоријата „трчај побрзо” се претвори во „ставете кочници”.

Затоа и никнуваат цела индустрија околу проблемот – Linux Foundation основа тело за стандарди наречено Tokenomics, никнуваат компании што мерат и оптимизираат потрошувачка, постоечките платформи додаваат контрола на трошоците. А прогнозата на Goldman Sachs вели дека глобалната употреба на токени ќе се умножи 24 пати до 2030 година. Со други зборови: сметката што денес ги шокира компаниите е допрва на почеток.