ABD başkanı Putin ile Xi Jinping'e alenen teşekkür edip ardından en sert sözlerini kendi müttefikine yöneltince - durup dinlemeye değer. Donald Trump bir röportajda, Moskova ve Pekin'in İran'la anlaşmaya varılmasında önemli rol oynadığını söyledi ve anlaşmanın yalnızca Amerikan baskısıyla kazanılmadığını kabul etti. Washington'da yüksek sesle nadiren duyulan bir itiraf.

Ama Trump en sert mesajını Tahran'a değil, İsrail başbakanı Benjamin Netanyahu'ya yöneltti. „O çok karmaşık bir adam ve açıkçası bunun için bize çok minnettar olmalı. Çünkü İran'ın nükleer silahı olsaydı, İsrail iki saat içinde var olmazdı", dedi Trump - kriz başladığından beri Netanyahu'ya yönelttiği en doğrudan eleştirilerden biri.

İşte tam burada bir pürüz var. İran Yüksek Ulusal Güvenlik Konseyi anlaşmayı onayladı; savaşın orası da dahil tüm cephelerde kalıcı olarak sona ermesi gerektiğinde ısrar etti. Netanyahu ise İsrail'in Hizbullah'a karşı askeri operasyonları sürdüreceğini ve kendini anlaşmanın koşullarıyla bağlı saymadığını açıkça belirtti. Başka bir deyişle - anlaşma kâğıt üzerinde var, ama bir taraf onu şimdiden sorgulamaya başladı.

Mutabakat zaptının imzalanması 19 Haziran'da İsviçre'de planlanıyor. O zamana kadar tüm dünya, en büyük güçlerin yaptığı anlaşmayı denklemin en küçük ama en inatçı oyuncusunun yıkıp yıkmayacağını izleyecek. Balkanlar bu dinamiği bilir: büyükler herkesin başının üstünden anlaşır ve kaybedecek bir şeyi olmadığını düşünenler çoğu zaman anlaşmayı yıkanlardır. Soru, bu da dağılırsa bedeli kimin ödeyeceği.