Kur presidenti amerikan e falënderon publikisht Putinin dhe Si Xinpingun, kurse fjalët më të ashpra ia drejton aleatit të vet - ia vlen të ndalesh dhe të dëgjosh. Donald Trump deklaroi në një intervistë se Moska dhe Pekini luajtën rol të rëndësishëm në arritjen e marrëveshjes me Iranin, duke pranuar se marrëveshja nuk u fitua vetëm me presion amerikan. Një pranim që në Uashington dëgjohet rrallë me zë.

Por mesazhin më të ashpër Trump ia drejtoi jo Teheranit, por kryeministrit izraelit Benjamin Netanyahu. „Ai është një njeri shumë i ndërlikuar dhe, sinqerisht, duhet të na jetë shumë mirënjohës për këtë. Sepse po të kishte Irani armë bërthamore, Izraeli nuk do të ekzistonte brenda dy orësh", tha Trump - një nga kritikat e tij më të drejtpërdrejta ndaj Netanyahut që nga fillimi i krizës.

Dhe pikërisht këtu qëndron grackа. Këshilli Suprem i Sigurisë Kombëtare i Iranit e konfirmoi marrëveshjen, duke këmbëngulur që lufta të ndalet përgjithmonë në të gjitha frontet, përfshirë edhe atje. Netanyahu, nga ana tjetër, bëri të ditur se Izraeli do të vazhdojë operacionet ushtarake kundër Hezbollahut dhe se nuk e konsideron veten të detyruar nga kushtet e marrëveshjes. Me fjalë të tjera - marrëveshja ekziston në letër, por njëra palë tashmë po e vë në pikëpyetje.

Nënshkrimi i memorandumit është caktuar për 19 qershor në Zvicër. Deri atëherë, gjithë bota do të shikojë nëse marrëveshjen e lidhur nga fuqitë më të mëdha do ta shembë lojtari më i vogël, por më kokëfortë në ekuacion. Ballkani e njeh këtë dinamikë: të mëdhenjtë merren vesh mbi kokat e të tjerëve, kurse ata që mendojnë se nuk kanë çfarë të humbasin më shpesh janë ata që e shembin marrëveshjen. Pyetja është kush do ta paguajë çmimin nëse edhe kjo shpërbëhet.