Rus tankları Ukrayna topraklarındayken sarsılmaz görünen Ukrayna ile Polonya arasındaki ittifak aniden çatlamaya başladı - hem de bugün yüzünden değil, seksen yıldan fazla öncesine ait kanlı bir geçmiş yüzünden.

Kıvılcım görünüşte simgesel: Ukrayna Cumhurbaşkanı Zelenski, bir askeri birliğin „UPA Kahramanları" - Ukrayna İsyancı Ordusu - onursal adını taşımasını onayladı. Polonya için bu bir hakaret, çünkü UPA orada İkinci Dünya Savaşı sırasında Volin'deki Polonyalı sivil halka yönelik katliamlarla anılıyor. 11 Temmuz 1943'te UPA birlikleri 150'den fazla köye saldırdı; tarihçiler 60.000 ile 100.000 arasında Polonyalı sivilin, Polonya misillemelerinde ise 10.000 ila 15.000 Ukraynalının daha öldüğünü tahmin ediyor. Polonya parlamentosu 2016'da bu olayları soykırım ilan etti.

Tepki hızlı ve sert oldu. Polonya Cumhurbaşkanı Nawrocki, Zelenski'den Polonya'nın en yüksek nişanı olan Beyaz Kartal Nişanı'nı geri almak için bir süreç başlattı. Zelenski, madalyayı bizzat postayla Varşova'ya iade edeceğini söyleyerek karşılık verdi. Protestoya üç eski Ukrayna cumhurbaşkanı da katıldı; muhalefet lideri Kaczyński ise Ukrayna'nın AB üyelik müzakerelerini bloke etmekle tehdit etti.

Tarihsel anlaşmazlığın ardında çok daha güncel bir hesap yatıyor. Polonya'nın Ukraynalı mültecilere yönelik coşkusu azaldı, çiftçiler ayaklanıyor ve sağcı partiler bu yorgunluğu ustaca kullanıyor. Siyasi iklim soğuduğunda eski yaralar birden işe yarar bir silaha dönüşür. Balkanlar bunu ezbere bilir - bizde tarih hiçbir zaman kapanmış bir konu değil, tam da birinin ihtiyacı olduğunda çıkarılan bir yedektir. Soru şu: Avrupa gerçekten değişti mi, yoksa yalnızca aynı eski nefretleri daha kibarca paketlemeyi mi öğrendi?