ABD Başkan Yardımcısı JD Vance'in ekibi çoktan havalimanındaydı, gazeteciler hazırdı, onlarca Beyaz Saray yetkilisi çoktan İsviçre'deydi - ve sonra her şey çöktü. ABD ile İran arasındaki barış görüşmeleri için yapılacak seyahat perşembe akşamı aniden iptal edildi.

Görüşmelerin, iki gün önce imzalanan bir mutabakat muhtırası temelinde İsviçre'nin Oberhorn kentinde başlaması gerekiyordu. O belge, İran nükleer programı konusunda kalıcı bir anlaşma ve Hürmüz Boğazı üzerinden petrol taşımacılığının güvence altına alınması için 60 günlük bir süre açtı. Ancak İran tarafı, ajansları aracılığıyla, yeni bir masaya oturmadan önce Washington'un önceki anlaşmayı gerçekten uyguladığına dair kanıt istediğini bildirdi. Buna ek olarak, Tahran'ın heyetinin gelişini ertelemesine gerekçe olarak Lübnan'daki İsrail askeri operasyonları da gösteriliyor.

Yüce lider muhtırayı onayladı, ama net bir çekinceyle - Trump'ın „çaresizlikten“ imzaladığını ve Amerikan tarafı taleplerinde fazla zorlarsa anlaşmanın geçmeyeceğini belirterek. Başka bir deyişle, kimse kimseye güvenmiyor, yine de herkes müzakere ediyormuş gibi yapıyor. Bu, kâğıt üzerindeki bir imzanın tam da bir sonraki krize kadar geçerli olduğu bir diplomasi.

Tüm hikayenin arkasında çok insani bir güç hesabı da yatıyor. Başarısızlık, Vance'in 2028 başkanlık hayalini doğrudan tehdit ediyor ve Cumhuriyetçi şahinler anlaşmayı şimdiden teslimiyet olarak adlandırıyor. Trump'ın kendisi riski şakaya çevirdi: „İşe yararsa, övgüyü ben alırım. Yaramazsa, suçlu JD.“ Bu cümlede tüm siyaset gizli - başarının çok babası olur, başarısızlık ise hep bir başkasıdır.