Njerëzit e zëvendëspresidentit amerikan Xhej Di Vens ishin tashmë në aeroport, gazetarët gati, dhjetëra zyrtarë të Shtëpisë së Bardhë tashmë në Zvicër - dhe pastaj gjithçka u shemb. Udhëtimi për bisedimet e paqes mes SHBA-së dhe Iranit u anulua befas të enjten në mbrëmje.

Bisedimet duhej të nisnin në Oberhorn të Zvicrës, mbi bazën e një memorandumi mirëkuptimi të nënshkruar dy ditë më parë. Ai dokument hapi një afat prej 60 ditësh për një marrëveshje të qëndrueshme mbi programin bërthamor iranian dhe për sigurimin e transportit të naftës nëpër Ngushticën e Hormuzit. Por pala iraniane, përmes agjencive të saj, dha sinjal se së pari kërkon prova që Uashingtoni vërtet po e zbaton marrëveshjen e mëparshme para se të ulet në një tryezë të re. Përveç kësaj, përmenden edhe operacionet ushtarake izraelite në Liban si arsye që Teherani ta shtyjë ardhjen e delegacionit të vet.

Udhëheqësi suprem e miratoi memorandumin, por me një rezervë të qartë - se Trampi nënshkroi „nga dëshpërimi“ dhe se nëse pala amerikane është tepër kërkuese në kërkesat e saj, marrëveshja nuk do të kalojë. Me fjalë të tjera, askush nuk i beson askujt, e megjithatë të gjithë bëjnë sikur negociojnë. Kjo është diplomaci ku një nënshkrim në letër vlen saktësisht sa zgjat deri te kriza e radhës.

Pas tërë historisë fshihet edhe një llogari shumë njerëzore e pushtetit. Dështimi e rrezikon drejtpërdrejt ëndrrën presidenciale të Vensit për vitin 2028, ndërsa skifterët republikanë tashmë e quajnë marrëveshjen kapitullim. Vetë Trampi e ktheu rrezikun në shaka: „Nëse funksionon, meritën do ta marr unë. Nëse jo, fajtor është Xhej Di.“ Në atë fjali përmblidhet tërë politika - suksesi ka shumë baballarë, dështimi është gjithmonë dikush tjetër.