Луѓето на американскиот потпретседател Џеј Ди Венс веќе беа на аеродромот, новинарите подготвени, десетици службеници на Белата куќа веќе во Швајцарија – а потоа сè пропадна. Патувањето за мировните преговори меѓу САД и Иран беше нагло откажано во четврток навечер.

Преговорите требало да почнат во Обюрген, Швајцарија, по меморандум за разбирање потпишан два дена претходно. Тој документ отворил рок од 60 дена за траен договор за иранската нуклеарна програма и за обезбедување на превозот на нафта низ Хормузскиот теснец. Но иранската страна, преку своите агенции, порача дека прво сака докази оти Вашингтон навистина го спроведува претходниот договор пред да седне на нова маса. Дополнително, се спомнуваат и израелските воени операции во Либан како причина Техеран да го одложи доаѓањето на својата делегација.

Врховниот лидер го одобрил меморандумот, но со јасна резерва – дека Трамп потпишал „од очај“ и дека ако американската страна биде преголема во барањата, договорот нема да помине. Со други зборови, никој не верува никому, а сите се преправаат дека преговараат. Тоа е дипломатија во која потписот на хартија вреди точно колку трае до следната криза.

Зад целата приказна се крие и една многу човечка пресметка на моќ. Неуспехот директно го загрозува претседателскиот сон на Венс за 2028 година, а републиканските јастреби веќе го нарекуваат договорот капитулација. Самиот Трамп го сврте ризикот на шега: „Ако успее, јас ќе ја земам заслугата. Ако не, виновен е Џеј Ди.“ Во таа реченица е содржана целата политика – успехот има многу татковци, неуспехот секогаш некој друг.