Haziranda 296 yapı ruhsatı verildi - geçen yılın aynı ayına göre yüzde 39 fazla. Yapıların öngörülen değeri 6.363.610 bin denar, yani yaklaşık 103,5 milyon euro; yıllık bazda yüzde 31 artış. 64.266 metrekare kullanım alanına sahip 754 konut planlanıyor.

Rakamlar Devlet İstatistik Kurumu'na ait ve ilk bakışta iyi haber gibi görünüyor. İnşaat çalışıyor, yatırımlar artıyor, konut stoku genişliyor. Yaşayan bir şehrin yeni evlere, iş yerlerine ve altyapıya ihtiyacı var - bunu kimse tartışmıyor.

Sorun şu ki inşaat etmek ile şehir planlaması aynı şey değil.

Para nereye gidiyor

Toplam sayının 200'ü (yüzde 67,6) üstyapı, 26'sı (yüzde 8,8) altyapı tesisleri ve 70'i (yüzde 23,6) yeniden yapım için. Gerçek kişiler 218 ruhsat, yani yüzde 73,6 oranında başvuru yaptı; ama yatırım değerindeki payları yaklaşık yüzde 21,5. Başka bir deyişle paranın neredeyse beşte dördünü ticari kuruluşlar getiriyor - yaklaşık beş milyar denar.

Değerin en büyük kısmı Üsküp bölgesinde toplanıyor, yaklaşık 3,48 milyar denar. Ruhsat sayısında Pelagoniya bölgesi 70 ile önde. Konutlar arasında en çok iki ve üç odalılar var - 267 ve 214.

Yüzde 39 artmayan şey

Devlet Sayıştayı, 34 belediyeden 22'sinin kişi başına 25 metrekare yeşil alan standardını karşılamadığını tespit etti. 2020 ile 2024 arasında detaylı imar planı prosedürlerinin yüzde 77'si yasal süreleri tutturamadı.

Üsküp bu arada 2012-2022 dönemi için geçerli Genel İmar Planı'yla çalışıyor. 2022-2032 için olan yenisine 2019'da başlandı ve hâlâ kabul edilmedi. Yani şehir, süresi dolmuş bir plana göre ayda 103,5 milyon euroluk ruhsat veriyor.

Kaos, nadiren herkesin tanıdığı tek bir büyük proje olarak gelir. Kademeli olarak gelir; tek tek bakıldığında her biri düzgün görünen ruhsatlarla, ama birlikte yeşilsiz, otoparksız ve trafik mantığından yoksun mahalleler üreterek. Şehir ile şantiye arasındaki fark, ruhsatların bir sistemde mi yoksa yalnızca bir rakamda mı toplandığıdır. Şimdilik elimizde sadece rakam var.