Битолскиот совет едногласно усвои заклучок против говор на омраза на спортските настани и јавните прослави. Иницијативата дојде од советничката група на СДСМ, по конкретен инцидент со учество на спортисти на прослави. И тоа е дел од приказната што заслужува внимание.

Содржината на заклучокот е јасна: советот „најостро ги осудува сите облици на говор на омраза, навредливо, вулгарно, понижувачко и несоодветно говорно однесување на спортските настани и јавните собири – без оглед кој клуб, група или поединец го предизвикува”. Спортските достигнувања, велат битолските советници, треба да се прославуваат „јавно со достоинство, со почит кон противникот – а не преку пораки кои создаваат поделби, омраза, навреди и понижувања”.

Заклучокот се препраќа до Фудбалската федерација на Македонија, Министерството за спорт, локалните клубови и јавноста. Со други зборови: повик за дејствување на надлежните институции – вклучително и Дисциплинската комисија која во последните години многу спортисти и навивачи ги ослободи од одговорност и покрај очигледни прекршувања на правилникот.

Дали ваквиот заклучок ќе има реална тежина? Историјата на македонските спортски правилници сугерира – не. Имавме декларации против хулигани. Имавме повици против говор на омраза. Сѐ функционира до моментот кога треба некоја позната личност или клуб да биде казнета. Тогаш изненадно се појавуваат „недостатоци во доказите” или „потреба за дополнителна процедура”.

Битола, како град со сериозна ракометна, кошаркарска и фудбалска традиција, може да поведе пример. Но само ако заклучокот не остане лист хартија. Прашањето: кој ќе биде првиот случај на кој битолскиот совет ќе побара применување на сопствениот заклучок? Дали советот ќе има сила да го стори тоа, или само го произведе пред локалните избори за да изгледа активен?