Минестроне не е рецепт – тоа е принцип. Италијанците не се согласуваат за единственото правило, освен за едно: повеќето состојки, повеќе сезона. Во северните региони ставаат ориз, на југ ставаат макарони. Во Венеција ставаат бели зрна, во Тоскана наут. Има семејства каде минестроне се прави без домат, и има семејства каде доматот е целата душа. Едно е сигурно – оваа супа решава вечера за 50 минути.

Составот не е скап. Треба: 1 тиквичка, 1 кромид, 1 компир, 1 стракче целер, 1 моркoв, 1 домат, 1 чешне лук, 1.5 литри вода, 100 г краток макарон, 75 г грашок (од конзерва), 100 г варени бели зрна, парче пармезан, маслиново масло, сол. Сè што е во кујна на просечна балканска фамилија, освен ако зрна не биле еле еден ден замачкани.

Подготовка е тивка работа. Прво се пасира лукот и кромидот на маслиново масло – тоа е софрито, основата на вкусот. Без обзир колку други состојки додавате, ако софритото не е правилно изработено, супата ќе биде празна. Италијанските готвачи велат: „Софритото е срцето”. Не го попустувајте.

Потоа се додаваат коренчестите зеленчуци – моркoв, целер, тиквичка, компир – во коцки. Поминуваат 5 минути на ниска температура. Сите се омекнуваат, ослободуваат сокови. Тоа е критичен миг – не предолго, не прекратко. Кога ќе тргне мирисот, тоа е знак. Влева се водата, се додава солта, и се готви покриено околу 10 минути. После тоа влегуваат грашокот и зрната – уште 2 минути врие. Готови сте.

Сега двата суштински трика. Прв: макароните се гответ одделно. Ако ги ставите директно во супата, ја впиваат водата и следниот ден имате каша. Се ставаат во чинија и над нив се сипа супата. Друг: место вода – користете лекок зеленчуковен или пилешки бујон. Тоа не е луксуз, тоа е разлика меѓу обична и одлична минестроне.

На крај се добива чинија со ронта пармезан, и неколку капки маслиново масло. По желба, лажичка песто. И тоа е тоа – 50 минути работа, состојки за пет евра, и резултат кој не зависи од расположението на готвачот. Минестроне не моли за помилување – таа работи секој пат.