Од 1 мај, центарските градинки во Скопје стануваат најскапи во градот. Цената скокнува за 47,6 отсто – од 1.490 на 2.200 денари месечно. Тоа е разлика од 710 денари. Околу 12 евра. За некој со просечна плата, не е страшно. За некој со минимална плата, е денот без храна.

Општинскиот совет на Центар го гласаше зголемувањето на неодамнешна сесија. Образложението? Стандардно: „исплата на услугите”, „зголемени трошоци”, „инфлација”. Никаде – „консултации со родителите”. Никаде – „анализа на влијанието врз семејствата со ниски примања”.

Зошто Центар? Зошто токму оваа општина одлучи да биде „најскапа” во Скопје? Затоа што во Центар живеат повисоки слоеви на средното општество, кои ја плаќаат разликата без бунт. Тоа е логиката. И тоа е нечесна логика – бидејќи во градинките во Центар одат и деца на родители кои живеат во областа од помалку решени економски прилики.

Скопската приказна за градинките не е нова. Во последните 10 години цените растат во сите општини. Карпош, Аеродром, Кисела Вода – сите имаа зголемувања. Но 47 отсто за еден одеднаш потег е друг ред на величина. Тоа не е „усогласување со инфлација”. Тоа е политичка одлука која се крие зад финансиска реторика.

Алтернативи има, но малку. Приватни градинки чинат уште повеќе. Бабите и дедовци не се секогаш достапни – голем број на македонски родители живеат во нуклеарни семејства без подобар поддршка. Тука е простор за вистинска дискусија: дали државата треба да ги субвенционира локалните градинки, особено во области со помали приходи?

На крајот, проблемот е едно. Кога цената за дете во градинка прави разлика помеѓу „доаѓаме на крајот на месецот” и „не доаѓаме”, тоа не е финансиско прашање. Е семејно. И за тоа, нема ниту еден економски експерт кој ви ја објаснува точната пресметка во буџетот на млад родител со две деца.