„Најкул ќе биде да немаш друштвени мрежи.” Реченицата ѝ припаѓа на шпанската актерка Силвија Абаскал и звучи како провокација, но кога ќе ја погледнеш подобро – таа само го опишува правецот во кој работите веќе тргнаа.

Абаскал не зборува како некој што никогаш не ги допрел мрежите. Има Инстаграм и отворено вели за што го користи: „Имам Инстаграм и го користам единствено за да ги промовирам моите професионални проекти.” Ниту заработка од содржина, ниту секојдневно споделување. Алатка, а не живеалиште.

Нејзината најостра забелешка се однесува на генерацијата што порасна со телефон в рака: „Сега младите чувствуваат дека ако не качат фотографија од хамбургерот што го јадат, како да не го доживеале.” Тоа не е шега на сметка на младите. Тоа е опис на еден вистински премин – од доживување кон документирање, каде настанот не се смета за завршен додека не биде видлив за другите.

Постои и притисок што доаѓа однадвор. „Многу ти го кажуваат во професијата… дека мораш да ги храниш мрежите”, вели актерката. Глаголот е точен. Мрежите се хранат, и тоа секој ден, а тој што ги храни на крајот работи бесплатно за платформа што не е негова.

Разговорот има и повод – серијата „Cabeza alta”, шпанска адаптација на италијанската „A testa alta: Il coraggio di una donna”, каде Абаскал ја игра Хулија, раководителка на студиите во едно училиште. Серијата се занимава со споделување интимна содржина без согласност, тема што на Балканот не е ниту нова ниту ретка. Нејзиниот став е јасен: најдобриот одговор е да го покажеш лицето јавно и да му ја одземеш моќта на напаѓачот, наместо да се криеш.

Тоа е единствената точка каде советот навистина се судира со инстинктот. Кога некој ќе те изложи, првото што телото ти вели е да исчезнеш. Абаскал вели спротивното – дека исчезнувањето е токму она што напаѓачот го сака. Дали кај нас, во средина каде срамот сè уште полесно се лепи за жртвата отколку за сторителот, некој би имал сила да го направи тоа?

На снимањето Абаскал повторно се сретна со Леонор Ватлинг, 24 години откако играа сестри во „A mi madre le gustan las mujeres”. Промената помеѓу тие два снимања не е само во годините. Заштитата на актерите при интимни сцени денес постои како правило, а не како љубезност. Некои работи навистина се подобрија – само не оние што ги гледаме на екранот во раката.