Судијата на столот во Њујорк во еден меч побарал од публиката да замолчи повеќе пати отколку што Наоми Осака некогаш слушнала судија да го прави тоа. Не поради навивачи. Поради една ложа во која група инфлуенсери правела фотосесија додека мечот траел.

Случајот се повторил двапати. Прво на 31 август, во првото коло против Анастасија Захарова, кога францускиот судија Кадер Нуни го прекинал натпреварот со реченица што сега кружи насекаде: „Момци, ве молам, во ложата зад мене, ве молам, благодарам, седнете, ве молам.“ На телевизискиот пренос се гледаа гости како шетаат со прстенести светла во рака – средината на меч на најголемиот тениски турнир на континентот. Потоа истото се повтори и во следното коло, против Катерина Синјакова.

Осака го коментираше на прес-конференцијата, и она што го кажа не беше извик, туку нешто поостро – основно правило на однесување: „Ако доаѓаш на спортски настан, мораш да го почитуваш. Основна пристојност е да научиш нешто за спортот и за неговиот бонтон.“ Потоа додаде дека вревата стигнала до неа и покрај фокусот, и дека веројатно ѝ пречела и на противничката.

Она што ја прави приказната поинтересна од обично морализирање е тоа што Осака воопшто не бара да бидат исфрлени. Напротив: „Мислам дека може да биде добро за луѓето да го популаризираат тенисот кај својата публика, но тоа треба многу подобро да се управува, особено во ситуации од првите кола.“ Со други зборови – проблемот не се луѓето со камери, туку тоа што никој не им кажал каде е линијата.

Организаторите одговорија со дипломатски преведена верзија на истото. Брендан Мекинтајер, директор за комуникации на US Open, изјави дека мораат да обезбедат искуството на публиката „да не се меша во она што се случува на теренот и во натпреварот“, додавајќи дека се воодушевени што популарноста на тенисот расте. Тоа е реченица што ништо не забранува, а сепак признава дека нешто се расипало.

Прашањето што стои под сето ова

Инфлуенсерите се веќе дел од секој голем настан – музички, спортски, културен. Тие се дел од економијата на тие настани и организаторите ги канат затоа што им ја носат публиката што инаку не ја имаат. Проблемот е што поканата обично доаѓа без ниту еден ред за тоа што се прави во салата. Спортот има бонтон што старее подолго од која било платформа, и никој не се потрудил да го препише во упатство за некој што прв пат влегува во ложа.

Дали кај нас би реагирале исто? Балканските дворани имаат своја акустика на однесување и таму границата помеѓу атмосфера и пречка одамна е нејасна. Разликата е што во Њујорк судијата може да го прекине натпреварот, а прекинот потоа станува вест. Кај нас тој прекин обично не постои, па нема ни вест.