Пет години децата од Охрид со потреба од болничко лекување ги возеле до Струга. Не затоа што немало одделение – одделението постоело – туку затоа што немало доволно доктори специјалисти по педијатрија, па работело како амбуланта со ограничено работно време.

Сега пак работи 24 часа. И тоа е вест што вреди да се каже гласно, во земја каде што вестите од здравството обично одат во другата насока.

Одделението за детски болести при Општата болница во Охрид се грижи за деца од најмала, неонатална возраст до 14 години – преку амбулантска служба, дежурства, стационарно лекување, дијагностика и следење на состојбата до оздравување. Тоа е опис на нормална педијатрија. Пет години не беше нормална.

Што направи една година полно работно време

Од воведувањето на 24-часовното работно време до денес, на одделението се реализирани околу 10.000 прегледи и хоспитализирани се околу 120 деца. Десет илјади прегледи за една година – тоа е бројката што покажува колку голема беше дупката додека ја немаше услугата.

Директорот на болницата, д-р Горан Маркоски, посочува дека одделението има иднина затоа што пет доктори се на специјализација, а со нивното враќање капацитетот дополнително ќе се зајакне.

Пет специјализанти. Тоа е одговорот на проблемот што ја затвори педијатријата – и е одговор што требало да почне пред пет години, не пред една.

Опремата дојде, но не оттаму каде што треба

Во изминатиот период одделението е опремено со инхалатори, педијатриско ЕКГ, пулсоксиметар со неонатален сензор, гасен анализатор, аспиратор, медицински креветчиња, клима уреди, грејни тела, детски чаршафи и ќебиња, нови униформи за персоналот, мала детска библиотека, а санирани се и тоалетите.

Список што звучи добро додека не се погледне од каде дошол: со поддршка од хумани граѓани и организации, преку донации, како и со средства обезбедени од менаџментот на болницата.

Значи чаршафите и ќебињата за едно детско одделение во државна болница ги обезбедиле граѓани. Тоа не е приказна за дарежливост – тоа е приказна за буџет. Кога донацијата ја покрива основната опрема, прашањето не е зошто луѓето даваат, туку зошто мора.

И уште еден притисок што никој не го планира

Охрид е туристички град. Во текот на сезоната бројот на пациенти се зголемува за 30 до 40 проценти, што дополнително го оптоварува и системот и персоналот. Тоа е предвидлив, повторлив, секое лето ист притисок – а капацитетот е кроен според бројот на жители, не според бројот на луѓе што реално се во градот во август.

Одделението пак работи. Тоа е добра вест и заслужува да се прочита како таква. Втората половина од веста е дека му требаа пет години и туѓи донации за да се врати таму каде што и требало да биде.