Росарио Флорес има 62 години, во јуни стана баба за првпат, и во моментов е на турнеја со која одбележува повеќе од три децении кариера. Прашањето што ѝ го поставуваат најчесто е како изгледа така. Одговорот што го дава со години е досаден, што најчесто значи дека е точен.

„Отсекогаш сум била многу спортски настроена. Сè уште сум, затоа што имам многу енергија и мора некако да ја насочам”, изјави таа. Не се спомнува ниту еден додаток во прав, ниту еден третман, ниту една програма со име. Вежба дома и танцува. Тоа е сè.

Втората половина од одговорот е поинтересна: на турнеја, за време на потребувачките кореографии, губи и до два килограми по настап. Тоа не е тренинг во смисла во која индустријата ни го продава – тоа е работа. Човек што со децении стои на сцена по два часа во движење не оди во теретана за да „изгледа добро”, туку затоа што без тоа не може да ја заврши смената.

Тука е разликата што ретко се кажува гласно. Индустријата за здравје и убавина продава состојба – изглед што се постигнува и потоа се одржува со производи. Она што го опишува Флорес е функција: телото ѝ треба за да работи, па го одржува. Резултатот е споредна последица, не цел.

Мажена е дваесет години за Педро Мануел Лазага, кого го запознала на снимањето на филмот на Педро Алмодовар од 2002 година. Венчале во 2006-та во Захора, во Кадиз. Ниту тоа не е случајно во приказната – континуитетот, кај луѓе и кај навики, ретко е фотогеничен, но обично е тоа што прави разлика по триесет години.

„Не сум иста како кога бев помлада, но се чувствувам многу млада, со многу сила и желба да правам работи”, вели таа. Прифаќањето дека нешто се сменило, без да се преправа дека не се сменило – тоа е реченица што звучи поинаку од сè што ќе прочиташ на етикета од крема.

Дали навистина ни треба уште еден производ, или само нешто што нè тера да се движиме секој ден? Одговорот сите го знаеме. Проблемот е што вториот не се продава во шише.