На 29 јули 1981 година, 750 милиони луѓе во 74 земји гледаа како Дијана Спенсер влегува во катедралата во фустан што ќе стане најкопираната венчаница на дваесеттиот век. Четириесет и пет години подоцна, историчарка на мода вели дека дизајнот всушност водел кон друга кралица – онаа што завршила под гилотина.

Историчарката Ембер Бачарт, во емисија на Би-Би-Си посветена на историјата на облеката, ја повлекува линијата меѓу венчаницата на Дијана и портретите на Марија Антоанета што ги насликала Елизабет Виже Ле Брун. Огромните набрани ракави, наборениот деколте – тоа е силуета на chemise à la reine, фустанот со кој француската кралица во 1783 година предизвика скандал на париски салон.

Бројките на самата венчаница се речиси апсурдни: 25 метри свила и тафта, 90 метри тил и 10.000 бисери и седефни пајети. Дизајнерите Дејвид и Елизабет Емануел ја опишаа како „соодветно драматична”. За настан што го гледа три четвртини од милијарда луѓе, драматичноста не беше стилски избор туку техничко барање.

Тука доаѓа зборот што медиумите го користат за оваа приказна – предвидување. Марија Антоанета беше погубена во октомври 1793 година. Дијана загина во сообраќајна несреќа во август 1997-та. Двете жени влегле во институција однадвор, двете биле обликувани во симбол, и двете завршиле како тема на луѓе што никогаш не ги познавале.

Но да се нарече тоа претчувство е убава реченица што не држи вода. Никој во 1981 година не проектирал крај; проектирале раскош. Она што навистина се повторува не е судбина туку образец: институција што зема млада жена, ја претвора во слика што ѝ треба, и потоа не знае што да прави кога сликата почне да живее сама.

Точно тоа го прави фустанот интересен и денес. Не како реликвија на бајка, туку како прв документ од продукцијата – моментот кога една личност стана материјал што ќе го обработуваат децении. Триесет метри ткаенина, десет илјади бисери, и седумстотини педесет милиони пар очи што гледаат.

Свадбата беше почеток. Прашањето кое ретко се поставува е дали воопшто некој прашал што сака таа да носи.