Skip to content

Ако тековилата пече во грлото, тоа не е карактер туку недостаток: осум коктели и двата знака на етикетата

1 мин. читање
Сподели
Ако тековилата пече во грлото, тоа не е карактер туку недостаток: осум коктели и двата знака на етикетата

Тековилата е едно од оние пијалоци за кои сите мислат дека знаат сè, а всушност знаат само едно – дека следното утро е тешко. Обично тоа не е вина на пијалокот, туку на изборот направен во продавница за три евра.

Тековилата се произведува исклучиво од сина агава и само во одредени региони на Мексико, главно во Халиско, со заштитено потекло. Историјата ѝ почнува многу пред шпанското доаѓање – народите во Мезоамерика го ферментирале сокот од агава за да добијат пулке, а дестилацијата ја донеле колонистите во 16 век.

Четирите типа што ја одредуваат разликата

Според стареењето, постојат четири категории. Бланко е најмладата и се шише веднаш по дестилацијата. Репосадо стои најмалку два месеци во дабови буриња. Ањехо старее од една до три години и има посложен вкус. Екстра ањехо зрее над три години и има најбогата арома.

Двата знака што ги делат добрите од лошите шишиња се пишани директно на етикетата: ознаката „100% агава” и бројот што ја идентификува дестилеријата. Квалитетната тековила не мириса чисто на алкохол – има билни, цитрусни, овошни или ванилово-дрвени нотки, а вкусот ѝ е мек, не остар. Ако пече во грлото, тоа не е карактер, туку недостаток.

Осум коктели за жешка вечер

Класичната маргарита останува основата на сè – тековила, трипл сек и сок од лимета, со сол на работ од чашата. Тековила санрајз е измислена во Феникс, Аризона, и својот изглед со преоди на бои го должи на редоследот на сипување, не на некаква мистерија.

Летниот дел од списокот е побогат: коктел со лубеница и тековила, „гвакамолита” со авокадо како варијанта на маргаритата, „ел дорадо” со сок од лимета, кокос и пулпа од маракуја, коктел со нар, диња и црвено портокалово, како и маргарита со черимоја.

Осмиот е палома, вториот класик од Халиско и најчесто она што Мексиканците навистина го пијат кога никој не ги гледа.

Кај нас маргаритата обично се појавува во некоја бавча со отворен фрижидер и шише од супермаркет. Разликата помеѓу таа верзија и она што го опишуваат барменџиите не е во цената на локалот – туку во тоа што пишува на етикетата и колку свеж е сокот од лимета.