Вашиот фид на Инстаграм во петок навечер е парад: фестивали, свадби, прва причест, концерти, провод во планина. Вашата сабота – кафе, серија, паузи. Така настанува „синдромот на празен распоред” – чувството дека сите имаат план, освен вас.

Не е клиничка дијагноза. Е терминот што го користат психолози и невронаучници за да опишат нешто што секој од нас го чувствувал: тивкото грозоморје што се појавува кога никој не ве канал на ништо, а интернетот ве убедува дека пропуштате нешто важно.

Социјалните мрежи се изложба на одбрани моменти. Никој не качува фотографија како седи дома и зева. Мозокот ова не го одделува – го гледа парадот и заклучува дека такво е сите. Од таму се раѓаат непријатните прашања: дали мојот живот е досаден? Дали правам доволно? Дали сум невидлив?

Невронаучниците велат дека модерниот мозок ја заборавил основната способност за тишина и за досада. Празниот распоред повеќе не е одмор – е аларм. Тоа што претходните генерации го викаа „недела попладне” и „посета на бабата”, сега го викаме празнина.

Решението не е да го пополните распоредот. Решението е да го преоткриете досадниот викенд. Прошетка без слушалки. Книга без скрол паузи. Сон. Готвење што нема да го качите никаде. Кафе со некој што не ве нуди, туку прашува како сте.

На Балканот ова можеби помалку нè мачи отколку Шпанците или Германците – имаме комшии, имаме недели кај родителите, имаме навика да седнеме на скали и да зборуваме за глупости два часа. Но младите тука растат на истиот фид. Истата изложба. Истата лажна сметка дека сите освен нив имаат план.

Можеби е време да ја вратиме старата мудрост: дека најубавите попладниња се оние за кои нема ниту една фотографија.