Владата ги задржува повластените мерки за горивата до 18 мај, и најави нов пад на цените оваа недела. Дизел е намален за 3 денари, бензин за 2 денари по литар. Премиерот Мицкоски тврди дека владата ќе го задржи „заштитниот стандард” – превод: ниту еден возач нема да плати повеќе додека владата седи.

Но има еден детал што не го комуницираат гласно. Властите истовремено истражуваат дали некои нафтени компании го искористуваат субвенционираното гориво и тивко го реекспортираат во соседни земји. Превод: некој можеби купува со намалена цена, и продава во Косово, Албанија или Бугарија по нормална. Така државната субвенција исчезнува без да допре до македонскиот возач.

Тоа не е нова шема. Се случуваше и со субвенционираните цигари, со субвенционираното масло. Кога ќе постои разлика во цена меѓу две земји – и едниот пазар е субвенциониран – се појавуваат „пазарски решенија” кои на хартија се незаконски, а во пракса се случуваат секој ден.

Прашањето кое треба да се постави: ако субвенцијата е до 18 мај, што се случува потоа? Цените на гориво во светот не се намалуваат – токму обратно, со војната во Иран и со блокадата на Хормуз, бараат да растат. Ако владата ги пренесе цените на возачите по 18 мај – тоа ќе биде шок од 5-7 денари по литар. Тоа значи дека транспорт ќе скокне, а со транспорт – и сите производи на пазарот.

Иронијата е во тоа што субвенцијата е политичка одлука пред локалните избори. Затоа ѝ е дозволено и зголемување на јавниот трошок. Но политичката одлука не може да трае вечно – и кога ќе се прекине, граѓаните ќе го почувствуваат во два пакети – во ценат на бензинот, и во цените на сѐ друго. Тогаш субвенцијата ќе се претвори во една од оние мерки за кои се памти дека постоеле, но никој не може да каже точно кога завршија.