Татаки е јапонска техника која во последните години стана популарна и во Европа: рибата или месото се поминуваат низ многу јака топлина за неколку секунди од секоја страна, а потоа се служат во тенки парчиња. Однадвор – златно. Внатре – речиси сирово.

Тајната не е во соја сосот, во ѓумбирот, во сезамот. Тајната е во рибата. За татаки треба избор: грб или филе од туна, чисто месо, цврста текстура – истата што се користи за тартар или за суши. Без свежо парче, нема татаки. Има само лошо запечена туна.

Техниката бара дисциплина, не вештина. Тавата треба да биде многу врела. Тунаа сува (мора да се избрише со хартиена крпа за да се запечати рамномерно). Околу пет до десет секунди по страна, не повеќе. После, веднаш на студена подлога. Сечењето оди преку влакното – таки влакното би го кинело месото. Ножот мора да биде остар, не „пристоен”. Тап нож и татаки не одат заедно.

За зачинките правилото е едноставно: контрасти. Цитруси, соја, сезам, васаби, морски алги. Манго или авокадо ако сакате тропска нота. Понцу сос – класичен избор. Од нашите пазари, секој мал маркет веќе нуди соја и понцу. Сезам и васаби исто така. Туна од Аеродром или од некој од добри рибарници во Скопје работи – само барајте свежа.

Целата подготовка трае помалку од 15 минути од почеток до сервирање. Што значи: ова е едно од оние јадења што изгледа сложено, чини многу во ресторан, а дома се прави како сендвич – само со повеќе достоинство.