На 7 мај 2026 во 18:00 часот, полициски службеници од ОВР Кичево го лишија од слобода Д.С. (65) од Кичево. При претреси во неговиот дом и помошни простории во Кичево и во селото Попоец, изведени со судска наредба, беа пронајдени и одземени две пушки и куршуми од различен калибар.

Лицето беше задржано во полициската станица, а по целосно документирање на случајот, против него ќе биде поднесена соодветна пријава. Тоа е стандардна формулација на полициско известување. Прашањето е – што се крие зад неа?

Македонија има децениски проблем со нелегално оружје. По распадот на Југославија и периодот од 90-те, илјадници ватрени оружја останаа во домовите на граѓаните, скриени по подруми, шупи, тавани. Власите на разни инспекции преку годините правеле обиди да се регистрира она што е илегално, но успехот е делумен. Кичевскиот случај е дел од таа широка слика – 65-годишник, две пушки, куршуми. Класичен профил на сопственик од генерација која верувала дека некој ден тие пушки ќе ѝ требаат.

Кога полицијата прави претреси во две различни локации, тоа значи едно: имала точна разузнавачка информација. Оружјето не било пронајдено по случајност. Прашањето кое полицијата официјално нема да го одговори – кој е изворот на пријавата? Сосед? Семеен член? Можна продажба која некој ја пресек?

Кичево, како дел од Западна Македонија, е регион со потенцијал за вакви случаи поради близината со граничните подрачја. Илегалното оружје таму не е изненадување. Но прашањето е дали систематска полициска кампања би можела да открие повеќе од она што се открива сега – случајно, по пријава, во еден на еден претрес. Засега, изгледа дека Македонија сè уште работи на принципот „реакција”, не „превенција”.

За кичевчанинот од соседство на овој маж, можеби ова значи нешто практично. Помалку оружје во соседството значи помалку ризик. Но за нацијата, овие случаи се потсетник колку е голем тивкиот ресурс на нелегално вооружено цивилно население – резерва која во кризни моменти би можела да биде многу опасна.