Македонското новинарство го губи едно од најпознатите имиња од генерацијата која го изграсуваше медиумскиот систем во Македонија. Живко Георгиевски почина на 79-годишна возраст.

Тој беше еден од оние новинари кои го работеа занаетот во неколку држави, две системи и низа институции. Кариерата ја започна како средношколец во весникот „Вечер“, потоа во младинскиот сектор на Радио Охрид, а по студиите во Белград почна да работи во главниот тим на тогашната југословенска информативна агенција Танјуг. Долги години го водеше македонското дописништво на Танјуг, и беше странски дописник со повеќегодишен мандат во Џакарта, Индонезија.

Во седумдесеттите години беше директор на Радио Охрид. По враќањето во Македонија, непосредно пред распадот на СФРЈ, го формираше Македонското прес-биро. Од 1998 до 2002 година беше директор на МИА (Македонската информативна агенција) – период кога агенцијата имаше значителна улога во информирањето.

Тоа е сува биографија. Но прашањето е: што значи тоа за денешното новинарство во Македонија? Живко Георгиевски беше дел од генерација која уште веруваше дека информација е јавно добро, дека новинарството е служба пред читателот, и дека постои разлика помеѓу „публицирање” и „пишување”. Денеска тие линии се избришани. Голем дел од интернет порталите во Македонија се копирани сменети наслови од американски wire агенции – со рекламна позадина.

Тој беше човек кој пишуваше за тоа што го гледаше, во земја која беше во неколку наврати тешка за вистинско новинарство. Се пензионираше од МИА и оттогаш живееше во Охрид – градот со кој беше поврзан целиот живот и каде утре ќе биде погребан.

Колегиумите ќе го паметат. Помладата генерација новинари, која растеше во период кога новинарството веќе беше принудено да се продава за алгоритамски кликови – можеби ќе размисли уште еднаш. Што е тоа што го прави една кариера значајна? Џакарта како дописник, Танјуг, МИА. Или 5.000 followers на Twitter и брзи „takes”? Тоа е тивка завршена реченица.