Источниот регион на Македонија работи на нешто кое со децении буде проблем во цела држава – стратегија за справување со миленици без сопственик. Идејата: регионално прифатилиште, проектна документација во работа, проценета вредност на студија за изводливост околу 5 милиони денари.

Локацијата сè уште не е определена. Финансирањето на документацијата и операторот треба да бидат избрани до крајот на годината. Што значи дека до 2027-та, на самиот терен, ништо нема да биде различно.

Тоа што е поинтересно е дека ова не е изолирана историја. Според Агенцијата за храна и ветеринарство (АВХ), иста сцена се повторува во сите осум плански региони. Сите развиваат сопствени стратегии, кои ќе бидат собрани во национална стратегија. Тоа е голема, амбициозна координативна работа – и истовремено е и проверливо знак на нешто друго: дека Македонија нема никаков функционален систем за миленици во целиот свој постоечки облик.

„Безодговорното сопственичество е генерален проблем,” вели Тања Ристевска-Оловска, шефица на Секторот за инспекциски надзор во АВХ. Преводот на тоа е: луѓето купуваат куче, не го стерилизираат, не го чипираат, и кога им додеат – го фрлат на улица. Без последици.

Професорот Влатко Илиевски од Ветеринарниот факултет ја додаде клучната работа: стратегијата ќе вклучи мерливи индикатори. Тоа значи следење на популацијата, чипирање како основа, и мапирање на изворите. Без тоа, секоја „акција” за миленици се сведува на „собирање и пуштање” – бесконечен циклус.

Прашањето кое останува: колку време треба да помине пред 1.000-2.000 кучиња по улиците на едно средно македонско град да станат еден помал број? Со 5 милиони денари за студија, чекаме уште година. Со 8 региони во паралел – чекаме можеби три години. Со луѓе кои сè уште купуваат кученце како Новогодишен подарок без размислување, чекаме доста.