Скопската противпожарна бригада – бранителот на еден град со скоро половина милион жители – моментално работи со 213 пожарникари. Според законската норма за град од оваа големина, треба да биде 384. Недостигот од 171 пожарникар е стварен и не е резултат на привремена кадрова дупка – тоа е хроничен дефицит кој се влече со години.

Командантот на бригадата Звонко Томевски, за прв пат отворено зборуваше за ова на Денот на пожарникарите вчера. „Недостигот на вработени е хроничен. Сега најновата генерација има 20 нови вработени кои треба да се преобучаат и обучат”, изјави. Тоа е израз кој покажува дека и менаџментот на бригадата признава дека во рамките на едно генерациско циклус, новите 20 не ја решаваат фундаменталната дупка.

Градоначалникот Орце Ѓорѓиевски најави дека опремата е во процес на обновување. Едно ново противпожарно возило и две цистерни се купени и веќе се во употреба. Тоа е значајно. Но опремата без луѓе кои да ја управуваат е стационарна. Скопје сè уште се справува со ситуација каде во голем дел од градот ефективното време за реакција е поголемо отколку законски прифатливо.

Власта најавува формирање кризен противпожарен штаб пред летото – заедничка координација меѓу општините за управување со потенцијални шумски пожари. Тоа е добар стратегиски потез, но не ја решава основната математика. Возилата на хартија не се истото што и возила со потребниот персонал.

Прашањето кое останува отворено – и кое за жал ќе се одговори најверојатно во првиот сериозен пожар оваа година – е дали бравурата и посветеноста на постоечките 213 пожарникари ќе биде доволна. Тоа не може да биде долгорочна стратегија. Балканската култура го има тоа лошо својство – да го прославува херојството на оние кои треба да работат во невозможни услови, наместо да ги бара структурните решенија кои би им го направиле жертвувањето непотребно.