Секретарот на општина Битола, Борче Димитровски, отворено возврати на критиките од општински советник кој сакаше да ги намали инвестициите во култура. Аргументот на Димитровски е едноставен и точен: “Битолчани заслужуваат и модерна инфраструктура и одлична култура, спорт, здравство и образование. Не може да се одбира помеѓу.”

Бројките сами зборуваат. Општинскиот буџет за 2026-та издвојува над 900 милиони денари за инфраструктура, додека за култура – под 40 милиони денари. Тоа е околу 1,9 проценти од вкупниот буџет, односно дваесет и два пати помалку отколку инфраструктурата. Со други зборови, дури и со “огромните” инвестиции во “Зимска приказна” и “БитФест”, културата во Битола е речиси невидлива како буџетска ставка.

“Лошо е да се лаже,” рече Димитровски, “особено кога фактите и делата зборуваат повеќе од зборовите.” Тој се повика на исто така фактичко – неодамна Timeout ја стави Битола меѓу топ 5 европски дестинации вредни за посета. Тоа не се случува без култура. Тоа не се случува без активни институции, граѓански здруженија и фестивали. Тоа е резултат на тоа што еден град решил да биде нешто повеќе од сообраќаен јазол.

Прашањето кое треба да се постави е поинакво – зошто во 2026-та во Македонија постојано се повторува лажната дилема “култура или инфраструктура?” Битола го покажува одговорот: и едното и другото. Останатите општини, кои спорат за тоа дали “уметноста може да чека”, во меѓувреме гледаат како нивните центри се празнат, младите си заминуваат, и единственото нешто кое ги разликува едни од други се поинакви асфалти.